Sławomir Gromadzki
Niemal zawsze poselstwo o sabacie przedstawiane jest w naszych
zborach w oparciu o Prawo.
Dzisiaj natomiast będziemy rozważać ten temat w
świetle ewangelii.
Obj. 14: 6-10
Tutaj znajduje się dowód na to,
że prawda o sabacie może i powinna być przedstawiana w świetle
ewangelii.
W 14 r. Obj. czytamy o poselstwie trójanielskim, które ma być
zwiastowane światu przed powtórnym przyjściem Chrystusa.
Bardzo ważną
częścią tego poselstwa jest prawda o sabacie.
Obj. 14:6-10 (BW)
6. I
widziałem innego anioła, lecącego przez środek nieba, który miał ewangelię
wieczną, …, który mówił donośnym głosem:
7. Bójcie się Boga i oddajcie mu
chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył
niebo i ziemię, i morze, i źródła wód.
8. A drugi anioł szedł za nim i mówił:
Upadł, upadł wielki Babilon,
9. A trzeci anioł szedł za nimi, mówiąc
donośnym głosem: Jeżeli ktoś odda pokłon zwierzęciu i jego posągowi i przyjmie
znamię na swoje czoło lub na swoją rękę…
Co według wiersza 6 stanowi
podstawę całego poselstwa trójanielskiego?
- Ewangelia
wieczna.
Jest tak ponieważ pierwszy anioł „ma ewangelię wieczną”.
Drugi zaś i trzeci anioł nie lecą oddzielnie, ale razem z
pierwszym.
Jest tak ponieważ greckie słowo „akoluteo” przetłumaczone tutaj
jako „szedł za” dosłownie oznacza „przyłączyć się” lub „towarzyszyć”.
Zatem ci trzej aniołowie nie lecą oddzielnie, lecz razem, i
wspólną podstawą wszystkich tych poselstw jest ewangelia, czyli dobra nowina o
zbawieniu przez wiarę.
Co to znaczy?
Oznacza to, że jeśli przedstawiamy światu związane z poselstwem
trójanielskim nauki, takie jak prawda o sądzie przedadwentowym, czy np. sabacie,
ale nie czynimy tego w oparciu o ewangelię, to czy przedstawiamy te nauki
poprawnie?
- Nie, bo podstawą musi tu być prawda o usprawiedliwieniu z
wiary!
Może więc to jest przyczyną, dla której nasi szczerzy bracia i
szczere siostry z innych protestanckich denominacji nadal nie są chętni do
przyjęcia naszego stanowiska względem sabatu?
Znam jednego adwentystycznego kaznodzieje i teologa, który
nazywa się Jack Sequeira, który zawsze przedstawia prawdę na temat sabatu w
świetle ewangelii.
Niedawno miałem ponownie przywilej słuchać go, tym razem było
to w Londynie (w Central London Chuch), gdzie podczas kazania opowiadał, jak
któregoś razu pewien pastor z Kościoła Zielonoświątkowego powiedział do
niego:
„Jack, czy mógłbyś mi coś wyjaśnić, bo nie mogę tego zrozumieć.
Powiedz mi, jak to możliwe, że tak wspaniale głosisz prawdę o usprawiedliwieniu
z wiary, i w tym samym czasie nadal zachowujesz sabat?”
Na to pytanie pastor
Sequeira odparł:
„Czy chcesz, żebym odpowiedział ci na to pytanie prywatnie, czy
wolisz, żebym uczynił to przed całym twoim zborem?”
I tym sposobem brat Sequeira przedstawił cykl biblijnych
wykładów na temat sabatu przed całym największym zielonoświątkowym zborem w
Addis Abeba, liczącym 800 członków.
Podczas tych wykładów wykazał, że sabat ma w czasach końca
stanowić Bożą pieczęć usprawiedliwienia z wiary.
W wyniku tego, cały ten
liczący 800 członków kościół zaczął zachowywać czwarte przykazanie i zmienił też
nazwę na Kościół Zielonoświątkowy Dnia Siódmego!
Jakiś czas temu posługując się komentarzem do Listu do
Hebrajczyków Jack’a Sequeiry opracowałem materiał na temat sabatu i umieściłem
go na mojej stronie internetowej.
Dość często zaglądają tam też osoby, które szukają porad na
temat zdrowia. Jedną z takich osób była Jola, która skontaktowała się ze mną w
sprawie swojej choroby. W odpowiedzi wyjaśniłem jej, że informacje na ten temat
znajdzie na mojej stronie. Przy okazji jednak przeczytała ona artykuł o sabacie
i po zapoznaniu się z tym opracowaniem napisała:
„Sławku, z całego serca dziękuję Ci za wszystko. Nie tylko za
pomoc w mojej przypadłości ale szczególnie za teksty które znalazłam na Twojej
stronie. Miałam kłopoty z zaakceptowaniem soboty. Już nie mam ;))”. Jola
Jakie są biblijne dowody na to, że sabat ma ścisły związek z
ewangelią, i że stanowi Bożą pieczęć usprawiedliwienia z wiary?
Po pierwsze, należy pamiętać o tym, że hebrajskie słowo „sabat”
dosłownie oznacza odpoczynek (odpocznienie).
I jest bardzo interesujące, że
również dobra nowina o zbawieniu przez wiarę w Chrystusa często w Nowym
Testamencie wyrażona jest tym samym słowem, słowem odpoczynek (odpocznienie).
Przykłady:
Hebr. 4:3 (BW)
Albowiem do odpocznienia (do zbawienia) wchodzimy my, którzy
uwierzyliśmy, zgodnie z tym, jak powiedział: Jak przysiągłem w gniewie moim: Nie
wejdą do mego odpocznienia, chociaż dzieła jego od założenia świata były
dokonane.
Mat. 11:28-29 (BG)
28. Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście
spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie (zbawienie);
29. Weźcie
jarzmo moje na się, a uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca; a
znajdziecie odpocznienie duszom waszym.
Drugi istotny fakt odnośnie sabatu znajdziemy jeśli odpowiemy
na pytanie, kiedy Bóg dał ludzkości sabat? Czy było to przed upadkiem, czy po
upadku?
- Oczywiście przed upadkiem.
Co to znaczy?
- Oznacza to, że
gdyby Adam i Ewa nie zgrzeszyli, to czy dzisiaj nadal zachowywalibyśmy sabat
jako święty dzień?
- Oczywiście, że tak. Dzisiaj święcilibyśmy sabat,
ponieważ Bóg dał nam ten dzień jeszcze przed upadkiem, jako część wiecznego
przymierza pomiędzy Bogiem a bezgrzesznym jeszcze wtedy człowiekiem.
Kolejnym niezwykle ważnym faktem odnośnie sabatu, o którym
powinniśmy pamiętać jest to, że pierwszą rzeczą jaka odkrywamy w ST na temat
sabatu są stwierdzenia, które mówią, że dzień ten nie należy do człowieka, ale
do kogo?
- Do Boga:
2 Moj. 20:10 (BW)
10. Ale siódmego dnia jest
sabat Pana, Boga twego: Nie będziesz wykonywał żadnej pracy...
2 Moj.
31:13(BW)
13. Powiedz synom izraelskim: Zaiste, przestrzegać będziecie
sabatów moich, gdyż to jest znakiem między mną a wami po wszystkie pokolenia
wasze, abyście wiedzieli, żem Ja Pan, który was poświęcam.
Izaj. 58:13-14
(BW)
13. Jeżeli powstrzymasz swoją nogę od bezczeszczenia sabatu, aby
załatwić swoje sprawy w moim świętym dniu, i będziesz nazywał sabat rozkoszą, a
dzień poświęcony Panu godnym czci, i uczcisz go nie odbywając w nim podróży, nie
załatwiając swoich spraw i nie prowadząc pustej rozmowy,
14. Wtedy będziesz
się rozkoszował Panem, a Ja sprawię, że wzniesiesz się ponad wyżyny ziemi, i
nakarmię cię dziedzictwem twojego ojca, Jakuba, bo usta Pana to przyrzekły.
Słynny niemiecki teolog – Karl Barth jako pierwszy zauważył, że
na początku sabat nie był siódmym dniem człowieka (Adama), ale kogo?
- Boga,
bo to On stworzył świat w ciągu sześciu dni a siódmego odpoczął.
Jeśli zaś
chodzi o człowieka, to którym dniem egzystencji był na początku jego pierwszy
sabat?
- Nie siódmym, ale pierwszym.
A zatem, wiedząc że sabat jest świętym dniem należącym
wyłącznie do Boga, całkowicie pozbawione biblijnego uzasadnienia jest
twierdzenie, jakoby sabat był żydowskim dniem, bo takim mianem określa dziś
niestety sabat wielu chrześcijan.
To prawda, że sabat zostało uczyniony dla człowieka, ale w
żadnym wypadku nie należy on do żadnego człowieka.
Brat Sequeira został kiedyś oskarżony przez pewnego
protestanckiego duchownego o zachowywanie żydowskiego sabatu. Powiedział więc do
niego: „Pokaż mi chociaż jeden werset biblijny, który mówi, że sabat należy do
Żydów”.
„Pokaże ci” - odparł ten duchowny - „daj mi tylko trochę
czasu”.
„Masz tyle czasu ile tylko zechcesz” – powiedział pastor
Sequeira.
Ten duchowny szukał takiego tekstu przez cztery miesiące, ale
ponieważ nie mógł znaleźć w końcu przyszedł i nieco zmieszany przyznał, że nie
znalazł w Biblii nic na potwierdzenie swojego poglądu. Wtedy brat Sequeira
powiedział do niego: „Bracie, proszę cię, nigdy nie oskarżaj mnie o zachowywanie
żydowskiego sabatu. Ja nie zachowuję żydowskiego sabatu, nie zachowuję też
sabatu adwentystów. Ja zachowuję Boży sabat i zachowuję go w nowym przymierzu”.
Skoro wykazaliśmy na podstawie Biblii, że sabat był Bożym dniem
odpoczynku, musimy teraz postawić sobie bardzo ważne pytanie:
Dlaczego
wszechmogący Bóg, który nigdy się nie męczy i z pewnością nie potrzebuje
odpoczynku, wyznaczył (oddzielił) siódmy dzień tygodnia jako swój szczególny
dzień odpoczynku?
Odpowiedz na to pytanie znajduje się w 1 Moj. 2:2:
2. I
ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia
siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił.
3. I pobłogosławił Bóg dzień
siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego
Bóg dokonał w stworzeniu.
Czytamy tutaj, ze Bóg, albo możemy powiedzieć Chrystus
(ponieważ w NT znajdujemy informacje o tym, że Bóg stworzył wszystko przez
Chrystusa – Kol. 1:16).
A zatem, gdy Chrystus stworzył ziemię i człowieka,
wtedy odpoczął siódmego dnia.
Dlaczego odpoczął?
- Dlatego, że dzieło
stworzenia było, jak czytamy w w. 2 „ukończone”!
I o tym musimy stale
pamiętać, bo jest to kluczowy fakt, jeśli chodzi o właściwe zrozumienie
znaczenia sabatu.
Oto, co znany chrześcijański teolog - Robert Sessler napisał na
ten temat:
“Dlaczego Bóg odpoczął? Odpoczął, ponieważ to co stworzył było
absolutnie doskonałe. Nie było już nic co można byłoby do tego doskonałego
stworzenia dodać. Jego stworzenie było ukończone, wspaniałe, olśniewające,
niezrównane i doskonałe”.
A teraz postarajcie się maksymalnie skoncentrować, zrozumieć i
zapamiętać to co za chwilę powiem, bo ma to kolosalną wartość jeśli chodzi o
właściwe zrozumienie znaczenia sabatu.
Kiedy Chrystus ukończył dzieło stworzenia?
- Pod koniec
szóstego dnia.
Następnie, odpoczął siódmego dnia, czyli w sabat.
Dlaczego
odpoczął?
- Odpoczął nie dlatego, że się zmęczył, bo jako Bóg nie mógł się
zmęczyć. Odpoczął, bo jak czytaliśmy, Jego dzieło stworzenia było doskonałe i
było „ukończone”.
Czy Adam pomagał Chrystusowi w stwarzaniu świata?
Albo czy
my w Adamie pomagaliśmy Chrystusowi stworzyć świat?
- Nie. Chrystus dokonał
tego sam, bez naszej pomocy.
Jaka była zatem nasza rola?
Co my
uczyniliśmy?
- My w Adamie rozpoczęliśmy naszą egzystencję w sabat, który był
naszym pierwszym dniem, od akceptacji doskonałego i ukończonego dzieła
stworzenia i daru życia wiecznego.
Co stało się pierwszego dnia po sabacie?
- Pierwszego dnia
po sabacie Adam już nie odpoczywał (zgodnie zresztą z przykazaniem, które
nakazuje odpoczywać tylko jeden dzień), ale przystąpił do pracy.
Oznacza to, że już od początku, niedziela była zwykłym roboczym
dniem.
Jest niezwykle interesujące, że reguła, którą widzimy przy
stworzeniu znajduje dokładnie takie samo zastosowanie również w odniesieniu do
odkupienia:
NT mówi, że w Chrystusie jesteśmy nowym stworzeniem (2 Kor. 5:
17).
Kiedy to Chrystus stworzył nas na nowo w sobie samym? Kiedy to dzieło
zbawienia zostało przez niego ukończone?
Podobnie jak przy stworzeniu, stało
się to pod koniec którego dnia?
- Szóstego.
Następnie, kiedy już Chrystus ukończył to dzieło drugiego
stworzenia ludzkości w Sobie, kiedy ukończył dzieło odkupienia ludzkości, to co
zrobił?
- Odpoczął.
Którego dnia odpoczął?
- Odpoczął oczywiście w
sabat.
Dlaczego odpoczął?
- Powód był dokładnie taki sam jak przy
stworzeniu, odpoczął ponieważ Jego dzieło odkupienia ludzkości (dzieło nowego
stworzenia) było ukończone i doskonałe. Oznacza to, że niczego nie można było
już do tego dzieła odkupienia dodać.
To właśnie z tego powodu, wisząc na krzyżu, zaraz przed swoja
śmiercią, Chrystus zawołał:
„wykonało się!”:
Jan. 19:30
„A gdy
Jezus skosztował octu, rzekł: Wykonało się! (ang. - “it is finished”)
I
skłoniwszy głowę, oddał ducha.”
Zwrot “wykonało się” został przetłumaczony z greckiego słowa
“tetélestai” („tetelestai” pochodzi od „teleo”, co dosłownie oznacza
„zakończyć”, „ukończyć”), które powinno być dosłownie przetłumaczone jako
„zostało zakończone”, i tak też zostało to oddane we wszystkich podstawowych
przekładach angielskich.
Zwróćmy teraz uwagę na to, w jaki sposób Robert Sessler odnosi
ten fakt do ewangelii:
“Krzyż Chrystusa tak gruntownie, skutecznie i kompletnie
dokonał tego co potrzebowaliśmy do zbawienia, że nie ma nic, co moglibyśmy do
tego dodać. Bez względu na to jak bardzo będziemy się starać, nie możemy uczynić
siebie jeszcze bardziej godnymi przyjęcia przez Boga. Nie ma już nic co można
byłoby dodać do naszego zbawienia”.
Inaczej mówiąc, zbawienie, którego Bóg dokonał w Chrystusie,
tak jak stworzenie, było doskonałe i ukończone.
Czy my pomogliśmy Chrystusowi zbawić nas i stworzyć na
nowo?
- Nie.
Jaka zatem była nasza rola? Co my uczyniliśmy w
Chrystusie?
- Dokładnie tak jak przy stworzeniu w Adamie, tak również
teraz w Chrystusie (Drugim Adamie – 1 Kor. 15:45) rozpoczęliśmy naszą nową
rzeczywistość od czego?
- Od akceptacji ukończonego i doskonałego daru
wiecznego życia i odkupienia w Chrystusie odpoczywając w grobie w Chrystusie w
jaki dzień?
- w sabat.
Co stało się następnego dnia?
- Następnego
dnia, czyli pierwszego dnia tygodnia w Chrystusie (w drugim Adamie) cała
ludzkość zmartwychwstała.
W jakim celu zmartwychwstaliśmy w Chrystusie? Żeby
nadal odpoczywać i świętować?
- Nie, bo prawo Boże nakazuje odpoczywać tylko
w jeden dzień, w sabat.
Gdy w sabat odpoczęliśmy w Chrystusie, następnego
dnia, czyli w niedzielę, powstaliśmy w Chrystusie nie po to by znów odpocząć,
ale aby pracować.
Oznacza to, że również w nowym przymierzu niedziela nie ma
żadnego związku ze zbawieniem, ale jest zwykłym dniem pracy.
Jakie zatem
znaczenie ma sabat?
Biorąc pod uwagę to co już odkryliśmy na temat sabatu, możemy
powiedzieć, że dzień ten wskazuje na doskonałe i ukończone dzieło nie tylko
stworzenia, ale także a nawet przede wszystkim odkupienia w Chrystusie,
odkupienia, do którego niczego nie można dodać.
A zatem, zachowując sabat manifestujemy naszą akceptację tego
doskonałego i ukończonego zbawienia oraz dajemy do zrozumienia, że „kończymy ze
swoimi uczynkami”.
I dokładnie to miał na myśli Paweł w Hebr. 4: 9-10 (BT)
9. A
zatem pozostaje odpoczynek szabatu dla ludu Bożego.
10. Kto bowiem wszedł do
Jego odpoczynku, odpocznie po swych czynach (ang. – „ceised from his own works”)
, jak Bóg po swoich.
Greckie słowo przetłumaczone tu jako „odpocznie”
dosłownie oznacza “zaprzestać”.
Oznacza to, że jeśli akceptujemy to Boże
doskonałe i ukończone dzieło odkupienia, to tym samym kończymy ze swoimi
uczynkami, albo odpoczywamy od swoich własnych uczynków!
Co to znaczy?
Zanim przyjęliśmy to doskonałe i ukończone zbawienie staraliśmy
się własnymi uczynkami uzyskać zbawienie, ale oczywiście nigdy nie
doświadczyliśmy wewnętrznego pokoju, bo uzyskanie zbawienia w taki sposób było
utopią.
Ale kiedy teraz w końcu odpoczęliśmy w Chrystusie akceptując
Boże doskonałe i ukończone zbawienie, mamy dzięki temu pokój, prawdziwą radość i
pewność zbawienia.
Czy to jednak oznacza, że teraz mamy powstrzymywać się od
dobrych uczynków?
- Oczywiście, że nie. Ten sam apostoł Paweł, który
wcześniej napisał, że mamy zaprzestać dobrych uczynków, również utwierdza nas w
tym, że mamy „celować w dobrych uczynkach”.
Tyt. 3:8 (BW)
Prawdziwa to
mowa i chcę, abyś ty przy tym obstawał, żeby ci, którzy uwierzyli w Boga,
starali się celować w dobrych uczynkach. To jest dobre i użyteczne dla
ludzi.
Efez. 2:10 (BW)
Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w
Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w
nich chodzili.
A zatem, mamy nadal czynić dobrze, ale bardzo ważna różnica
polega na tym, że teraz, ponieważ odpoczęliśmy w Chrystusie, nie dążymy już
więcej do dobrych uczynków, aby uzyskać zbawienie, ale dlatego, że już to
doskonałe i ukończone zbawienie, które dokonało się 2 tysiące lat temu w końcu
przyjęliśmy.
Prawda ta oznacza również, że nigdy, przenigdy nie powinniśmy
zachowywać czwartego przykazania, święcić sabatu, po to, żeby się zbawić, bo
byłoby to kompletnym zaprzeczeniem znaczenia jakie ma sabat.
Jack Sequeira w swoim komentarzu do listu do Hebrajczyków
napisał na ten temat:
“Gdy nasze próby zachowywania sabatu czynimy warunkiem
zbawienia, tym sposobem nie wchodzimy do Bożego odpocznienia, które wskazuje na
doskonałe i ukończone zbawienie, ale zamieniamy sabat na formę zbawienia z
uczynków, co stanowi całkowite zaprzeczenie celu, do którego sabat został
przeznaczony.
A ponieważ, z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony przed
Bogiem żaden człowiek (Rzym. 3:20), takie zachowywanie sabatu nie ma
najmniejszego znaczenia.
Ci, którzy starają się dostać do nieba dzięki swoim własnym
uczynkom, obarczają się ciężkim jarzmem. Jest wielu adwentystów, którzy
zaliczają się do tej grupy. Nie maja oni pokoju ani radości, gdyż nie mają
pewności czy uda im się dostać do nieba.
Z tego powodu, ich święcenie sabatu jest kłamstwem! Oni nie
odpoczywają! Sabat nie sprawia im radości. Dzień ten jest dla nich koniecznym
wymogiem i jarzmem. W sabat myślą o tym, kiedy nastanie zachód słońca, aby mogli
w końcu znów robić to na co maja ochotę”.
Żydzi, podobnie jak wielu z nas, nie widzieli w sabacie prawdy
ewangelii. Sabat był przez nich kojarzony jedynie z nakazami i
zakazami.
Istnieje 69 przepisów w żydowskiej Misznie odnośnie tego jak należy
zachowywać sabat. Niektóre z nich są wręcz śmieszne.
Na przykład, w sabat nie
wolno było nosić drabiny, ale jeśli ktoś ciągnął ją po ziemi w dzień sabatu,
wówczas według zasad Miszny nie łamał czwartego przykazania.
Ostatnio czytając na ten temat uświadomiłem sobie, że dzisiaj
zasady te są nawet bardziej komiczne.
Na przykład, gdybyśmy byli dzisiaj ortodoksyjnymi Żydami, to w
dzień sabatu nie wolno nam włączać telewizora, ale jeśli włączymy telewizor przy
pomocy automatycznego urządzenia, które uczyni to zamiast nas, to możemy oglądać
telewizję i nie łamiemy już prawa sabatu.
W jednym ze swoich kazań pastor Sequeira opowiadał o pewnej
starszej Żydówce, która któregoś razu poprosiła go, żeby włączył światło w jej
pokoju w hotelu.
Ponieważ wiedziała, że była to dla niego dziwna prośba,
natychmiast wyjaśniła: „Wiem, ż to o co proszę jest dziwne, ale widzi pan, ja
jestem Żydówką i dla nas zapalenie światła w sabat jest jak rozpalanie ognia,
więc byłoby to grzechem”.
Ta kobieta jednak nie była świadoma tego, że
człowiek z którym rozmawiała doskonale znał czwarte przykazanie, więc była
bardzo zmieszana, kiedy brat Sequeira powiedział:
„Oczywiście, chętnie pani pomogę i zapalę światło, ale tak przy
okazji, czy prawo nie mówi czasem, że nawet obcy przybysz w twoich bramach nie
będzie wykonywał żadnej pracy?”
Gdy ta kobieta to usłyszała była zdumiona, że ten nieznajomy,
który z pewnością nie przypominał Żyda tak dobrze znał czwarte
przykazanie.
Ale po chwili powiedziała: „Tak, tak, ale no wie pan, pan jest
gojem (nie Żydem)”.
Inaczej mówiąc, dała do zrozumienia, że jako goj i tak jest
zgubiony, więc dla niego nie powinno mieć znaczenia jeśli złamie
prawo.
Jednak pastor Sequeira odparł: „Oczywiście, chętnie pani pomogę i
zapalę światło, ale powinna pani wiedzieć, że choć moja ręka wykona tę czynność
to nadal będzie ona realizować pani wolę, więc w Bożych oczach to pani
faktycznie zapali światło. I jeśli czynność ta jest grzechem, to bardzo mi
przykro, ale w obliczu prawa jest pani skończona”.
„Ależ mi pan to utrudnia”
– odparła.
„Pani wybaczy, ale nie tyle utrudniam, co staram się
uświadomić, że nie jest pani w stanie zbawić siebie przez próby wypełniania
zakonu. Jest tylko jeden sposób dzięki któremu może Pani być zbawiona. Jest to
możliwe wyłącznie poprzez akceptację Mesjasza, który faktycznie już przyszedł
dwa tysiące lat temu”.
Niestety, prawda wygląda tak, że choć my adwentyści często
śmiejemy się z tego jak Żydzi zachowywali i zachowują sabat, to sami nierzadko
próbujemy „ułatwić” sobie zachowywanie sabatu, dodając do czwartego przykazania
wymyślone przez siebie zasady.
Na przykład, w skandynawskich krajach adwentyści bardzo lubią
pływać, więc twierdza, że pływanie w sabat jest dozwolone, ale gra w piłkę nożną
w sabat, ich zdaniem, jest przestępstwem.
We Włoszech natomiast jest odwrotnie. Adwentyści we Włoszech
uwielbiają grać w piłkę nożną, więc mówią, że gra w piłkę w sabat nie jest
przestępstwem. Pływanie zaś w sabat uważają za grzech, itp.
Ostatnio dowiedziałem się o pewnym brazylijskim adwentystycznym
zborze, którego siedziba znajduje się w Stanach Zjednoczonych. W 1994 roku
Brazylia grała w finale mistrzostw świata w piłce nożnej z Włochami i mecz ten
miał miejsce w sobotę. Wiec cały ten brazylijski zbór wraz z pastorem oglądał
ten finałowy mecz w sabat na dużym ekranie w kościele. W końcu ktoś podszedł do
pastora i zapytał: „Jak możecie oglądać mecz w sabat i to w kościele?”
Na co
pastor odparł: „Bracie, chciałbym, żebyś wiedział, że my nie oglądamy jedynie
meczu, ale oglądając mecz uczymy się jak działać zespołowo…”
W 5 Mojż. 5: 15 Bóg sam wyjaśnia, dlaczego chce, abyśmy
zachowywali sabat.
Ten 15 werset zaczyna się od słowa "pamiętaj", które w języku
hebrajskim dosłownie oznacza "wyryj w pamięci i zapieczętuj"!
Użycie takiego
bardzo wymownego zwrotu z pewnością świadczy o tym, że to, co Bóg chce nam tu
powiedzieć musi być niezwykle ważne:
"Pamiętaj (wyryj w pamięci i
zapieczętuj), że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, twój Bóg,
wyprowadził cię stamtąd ręką możną i ramieniem wyciągniętym. Dlatego rozkazał ci
Pan, twój Bóg, abyś obchodził dzień sabatu".
Dlaczego Bóg polecił
Izraelitom, aby zachowywali sabat?
- Dlatego, że dzień ten miał upamiętniać
wyzwolenie ich z niewoli egipskiej.
Jeśli weźmiemy pod uwagę to, że "Egipt" symbolizuje w Biblii
grzech (Obj. 11:8), możemy sparafrazować ten tekst i przeczytać go w następujący
sposób, pamiętając o tym, że słowa te Bóg wypowiada do nas, wyjaśniając dlaczego
polecił nam zachowywać sabat:
"Pamiętaj, czyli wyryj w pamięci i zapieczętuj,
bo to, co chcę ci teraz powiedzieć ma ogromne znaczenie. Pamiętaj, że byłeś
niewolnikiem grzechu, za co skazany zostałeś na wieczną śmierć. Ale Pan wybawił
cię z tej niewoli grzechu i śmierci ramieniem wyciągniętym na krzyżu. I właśnie
dlatego, dlatego że cię zbawił obdarzając wolnością, rozkazał ci Pan święcić
dzień sabatu!"
Bóg dał nam sabat, abyśmy pamiętali, że w Chrystusie
obdarzył nas wolnością od grzechu i wiecznej śmierci.
Wiedząc o tym, możemy teraz z łatwością zrozumieć, dlaczego
Chrystus uwielbiał wyzwalać grzesznych ludzi z niewoli demonów, grzechu czy
śmierci szczególnie w jaki dzień?
- Nie w niedziele, ale w sabat.
Wspaniałym tego przykładem może być historia uzdrowienia w
sabat, opisana w 13 rozdziale Ewangelii Łukasza. Czytamy tam o pewnej kobiecie,
która była zniewolona przez szatana od osiemnastu lat.
W wierszu 12
czytamy:
Łuk. 13:12
A Jezus, ujrzawszy ją, przywołał ją i rzekł do niej:
Kobieto, uwolniona jesteś od choroby swojej.
Ponieważ jednak Chrystus dokonał tego cudu w sabat,
„niedouczeni” w Piśmie ponownie zaczęli Go oskarżać o to, że łamie sabat.
Zwróćmy więc uwagę na to w jaki sposób Chrystus odpowiedział na te zarzuty w
w. 15 i 16:
Łukasz 13: 15-17 (BT)
15. Pan mu odpowiedział: Obłudnicy,
czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi,
by go napoić?
16. A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnaście lat trzymał
na uwięzi, nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?
17. Na te
słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników...
Dlaczego Chrystus powiedział, że ta kobieta powinna była zostać
uwolniona szczególnie w dzień sabatu?
- Dlatego, że jest to dzień wskazujący
na wolność od grzechu i śmierci, wolność, którą ludzkość otrzymała w Chrystusie
na Golgocie.
Cytat z komentarza do listu do Hebrajczyków, którego autorem
jest Jack Sequeira:
“Nigdy nie powinniśmy oddzielać sabatu od prawdy, którą jest
Pan sprawiedliwość nasza, ponieważ to Pan Sabatu sprawia, że dzień ten nabiera
znaczenia. Bez Pana tego dnia, sam dzień pozbawiony jest jakiegokolwiek
znaczenia.
Istnieje dzisiaj wielu szczerych chrześcijan, którzy w pełni
odpoczywają w Chrystusie, ale święcą niedzielę. Zachowują oni niewłaściwy dzień,
ale z właściwych powodów. Podobnie, istnieje też wiele szczerych osób święcących
sabat, którym wydaje się, że przestrzeganie przez nich sabatu pomoże im w
uzyskaniu zbawienia. Zachowują oni właściwy dzień, ale z niewłaściwych pobudek.
Obie grupy potrzebują sprostowania, które w końcu będzie im dane przez Ducha
Świętego, który ma wprowadzić nas we wszelką prawdę.
Przed powtórnym przyjściem Chrystusa, wszyscy, którzy staną po
stronie Chrystusa będą w końcu czcić Pana sabatu, a ich zachowywanie sabatu
stanie się zewnętrznym znakiem lub pieczęcią usprawiedliwienia z wiary, które
już wcześniej otrzymali.
Niedziela natomiast, w przeciwieństwie do sabatu, jako znamię
bestii będzie wyobrażać ludzkie wysiłki w celu uzyskania zbawienia z uczynków.
Tym sposobem zachowywanie niedzieli oraz świadome odrzucenie sabatu stanie się
zewnętrznym wyrazem odrzucenia zbawienia przez wiarę w Chrystusa”.
“Jakiś czas temu mieliśmy w Etiopii 22 młodych adwentystów,
którzy studiowali na jednym z tamtejszych uniwersytetów. Któregoś dnia
powiedziano im, że będą musieli w sobotę zdawać egzamin z zoologii. Z tego
powodu poprosili mnie, żebym w ich imieniu porozmawiał z profesorem wykładającym
zoologię. Problem polegał jednak na tym, że ten profesor znany był jako bardzo
uparty, nieprzejednany i surowy niemiecki nauczyciel. Tak więc powiedziałem do
tych studentów:
- Zanim udam się do niego, pozwólcie, że zadam wam pytanie:
Jeśli on nie zgodzi się przesunąć terminu tego egzaminu, to czy w takiej
sytuacji zdecydujecie się przystąpić do egzaminu w sabat? Jeśli wasza odpowiedź
brzmi „tak”, to w takim razie ja nie zamierzam z nim rozmawiać w waszej sprawie.
Udam się do niego tylko pod warunkiem, ze nie będziecie przystępować do
egzaminu, nawet jeśli profesor nie spełni waszej prośby.
Należy przy tym pamiętać, że w Afryce jedynie wybrańcy mają
przywilej studiowania na uniwersytecie. Z tego powodu, każdy kto rezygnuje ze
studiów na uniwersytecie uznawany jest tam za największego głupca na świecie. Ci
studenci mieli więc twardy orzech do zgryzienia, i dlatego powiedzieli, że przez
trzy dni będą pościć i modlić się w tej sprawie.
Po trzech dniach modlitwy i postu jedynie pięciu z nich wróciło
do mnie. Spośród tych 22 adwentystycznych studentów jedynie pięciu powiedziało
mi: „Jesteśmy chętni pozbawić się możliwości studiowania na uniwersytecie, gdyż
nie chcemy zasmucać naszego Pana”. Pozostali powiedzieli, że byłaby to dla nic
zbyt wielka ofiara.
Tak więc udałem się do tego profesora w sprawie tych pięciu
studentów. Próbowałem wyjaśnić mu dlaczego nie mogą oni przystąpić do egzaminu w
sobotę. On jednak przerwał mi i powiedział: „Nie musi mi pan tego wyjaśniać.
Pochodzę z Damstaad gdzie mamy wielu adwentystów i znam dobrze, zasady, którymi
się kierujecie. Ci studenci mogą mieć egzamin następnego dnia. Nie widzę tu
żadnego problemu”.
Nie wiem, czy ten profesor się do tego przyczynił, ale tych
pięciu studentów zdało egzamin z najwyższymi ocenami, natomiast wszyscy
pozostali nie zdali. Nie mam pojęcia czy ten profesor robił to celowo czy nie,
ale po tym zdarzeniu tych pięciu studentów, którzy zdecydowali się zachowywać
sabat bez względu na konsekwencje, nigdy nie miało u niego najmniejszych
problemów. A po pewnym czasie ten święcący niedzielę nauczyciel powiedział nawet
do mnie: „Chciałbym mieć takich studentów, którzy byliby tak lojalni wobec
Chrystusa jak tych pięciu”.
Wiemy, że wkrótce również i nas czeka podobny test.
I diabeł zrobi wszystko, żeby zmusić nas do zaprzestania
święcenia sabatu. Będzie do tego dążył, dlatego że nienawidzi czwartego
przykazania. Nienawidzi nie jedynie z powodu dnia, ale z powodu prawdy, na którą
ten dzień wskazuje.
Kto spośród nas zda ten wielki końcowy test?
Odpowiedź znajduje się w księdze Obj. 7:13-17 (BW)
13. I
odezwał się jeden ze starców, i rzekł do mnie: Któż to są ci przyodziani w szaty
białe i skąd przyszli?
14. I rzekłem mu: Panie mój, ty wiesz. A on rzekł do
mnie: To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wyprali szaty swoje, i
wybielili je we krwi Baranka.
15. Dlatego są przed tronem Bożym i służą mu we
dnie i w nocy w świątyni jego, a Ten, który siedzi na tronie, osłoni ich
obecnością swoją.
16. Nie będą już łaknąć ani pragnąć, i nie padnie na nich
słońce ani żaden upał,
17. Ponieważ Baranek, który jest pośród tronu, będzie
ich pasł i prowadził do źródeł żywych wód; i otrze Bóg wszelką łzę z ich
oczu.
Kto zda ten końcowy wielki test?
- Tylko ci, którzy, jak
czytaliśmy „wyprali szaty swoje, i wybielili je we krwi Baranka” oraz ci, którzy
są „przyodziani w białe szaty” sprawiedliwości Chrystusa, która jest jedyną
sprawiedliwością, dzięki której grzesznik może być zbawiony.
Oznacza to,
że test zdadzą wyłącznie ci, którzy odpoczęli od swoich własnych uczynków,
którzy zaprzestali czynić dobrze w celu uzyskania zbawienia, i w końcu odpoczęli
w Chrystusie, akceptując Jego doskonałe i ukończone dzieło odkupienia, na które
wskazuje sabat.
Oto co znany zielonoświątkowy kaznodzieja i ewangelista Dawid
Wilkerson napisał w artykule zatytułowanym MIŁOŚĆ, BOJAŹŃ I POSŁUSZEŃSTWO:
"Wielu duchownych nawołuje dzisiaj z kazalnic: Tylko kochaj
Jezusa, a wszystko będzie dobrze! Nie jesteśmy pod zakonem, jesteśmy powołani do
wolności! Wszyscy upadamy, ale miłość przykrywa każdy grzech. Kochaj Jezusa i
braci, a masz zagwarantowane niebo!
Są to miłe dla ucha słowa, ale niezgodne z tym czego naucza
Słowo Boże! Pewnie teraz powiesz: Ale czy Jezus nie powiedział, że dwa
największe przykazania opierają się na miłości, że mamy miłować Boga i
bliźniego? To prawda, ale prawdziwa miłość nie jest tylko emocją, czy uczuciem.
Nie może ona być w pełni pokazana tylko poprzez samo uwielbianie, gdyż prawdziwa
miłość oznacza posłuszeństwo przykazaniom!
Niestety, my (protestanci) staraliśmy się zniszczyć te
przykazania Chrystusa, nazywając je zakonem! Kiedy Jezus mówi, że nie jesteśmy
zbawieni z uczynków zakonu, to mówi o czymś zupełnie innym! Mówi o naszych
wysiłkach, aby "zasłużyć" sobie na zbawienie! Mam jednak pytanie: Które z
Dziesięciu Przykazań możesz bezkarnie łamać i pójść do nieba? Czy możesz
cudzołożyć, albo np. kłamać? Przecież to Nowy Testament wyraźnie mówi, że "Bóg
będzie sądził cudzołożników" (czyli tych, którzy łamią siódme przykazanie)
(Hebr.13:4), oraz że "wszyscy kłamcy (ci, którzy przestępują dziewiąte
przykazanie) będą wrzuceni do jeziora ognistego" (Obj. Jana 21:8). Jezus
powiedział, że nie przyszedł po to, aby „znieść zakon, ale go wypełnić, i że
jeżeli ktoś naucza inaczej, to należy mu przywiązać do szyi kamień młyński i
wrzucić do morza!"
I jeden z największych w kościele protestanckim autorytetów,
jakim bez wątpienia jest John Stott, w artykule „ŁASKA I PRAWO” napisał:
„W dzisiejszych czasach należy szczególnie podkreślić Boże
powołanie do posłuszeństwa moralnego (czyli do przestrzegania Bożych Przykazań),
ponieważ sprzeciwiają się temu przynajmniej dwie grupy ludzi. Pierwsza - to
obrońcy tak zwanej "Nowej Moralności" rozwiniętej w latach sześćdziesiątych.
Twierdzą oni, że jedynym i absolutnym przykazaniem Bożym jest przykazanie
miłości, a wszystkie inne prawa zostały zniesione i że sama miłość jest
wystarczającym przewodnikiem postępowania chrześcijanina.
Zapominają oni jednak, że miłość potrzebuje wskazówek i właśnie
takich wskazówek dostarczają Boże przykazania. Miłość nie znosi zakonu, ona go
wypełnia (Rz 13, 8-10).
Po drugie, istnieją chrześcijanie ewangeliczni, którzy uważają,
że twierdzenia Pawła "końcem zakonu jest Chrystus" (Rz.10,4) oraz "nie jesteście
pod zakonem" (Rz. 6,14) oznaczają, iż chrześcijanie już nie są zobligowani do
posłuszeństwa wobec moralnego zakonu Bożego. Próby wykonywania go, twierdzą, to
"legalizm", który zaprzecza wolności, którą dał nam Chrystus. Jednak rozumieją
oni Pawła niewłaściwie. "Legalizm", który odrzucił Paweł to nie sam zakon Boży,
lecz próba zdobycia przez posłuszeństwo Bożej przychylności i przebaczenia. On
sam napisał, że nie jest to możliwe, gdyż "z uczynków zakonu nie będzie
usprawiedliwiony przed nim żaden człowiek" (Rz 3,20).
Usprawiedliwieni jednak jedynie przez łaskę Bożą, jesteśmy
zobligowani zachowywać ten zakon i pragniemy to robić. A zatem, nasza
chrześcijańska wolność, to wolność do okazywania posłuszeństwa, a nie
nieposłuszeństwa”.
Pomimo tego, że dzisiaj ogromna większość protestanckich
teologów uważa, że Boże Prawo nie zostało w nowym przymierzu zniesione, to
jednak nadal twierdzą oni, że wyjątkiem jest tutaj czwarte przykazanie.
Jednym z głównych powodów, dla których do dzisiaj ewangeliczni
chrześcijanie nie zachowują sabatu jest stanowisko, jakie względem czwartego
przykazania miał Marcin Luter. Oto, co na temat sabatu napisał on w 1525 roku w
swoim liście do zwolenników poglądów, które głosił inny reformator - anabaptysta
Karlsztadt, który nauczał, że również w nowym przymierzu nadal należy święcić
sabat:
„Jeśli Karlsztadt nadal będzie tak nauczał, to w końcu może
sprawić, że zaczniemy święcić niedzielę w sobotę… Jedynie ta część Dziesięciu
Przykazań, która zalicza się do naturalnego prawa jest nadal wiążąca. Do
naturalnego prawa zaliczają się następujące przykazania: Nie będziesz kradł; Nie
będziesz zabijał itp., ale nie nakaz święcenia sabatu, ponieważ czwarte
przykazanie jest jedynym, które nie zalicza się do naturalnego prawa, ale
ceremonialnego”.
Inaczej mówiąc, według Lutra, w nowym przymierzu obowiązują
jedynie przykazania zaliczające się do prawa naturalnego, to znaczy te
przykazania, o których człowiek z natury i bez znajomości prawa wie, że powinien
je przestrzegać. Na przykład, z natury każdy człowiek wie, że nie powinien
zabijać czy kraść i nawet pogańskie religie wiedzą o tym i nauczają, że
postępowanie takie jest złe. Sabat natomiast, według Lutra, nie zalicza się do
prawa naturalnego, ale ceremonialnego, gdyż z natury i bez znajomości tego
przykazania, człowiek nie wie, że powinien je przestrzegać. I takie jest również
dzisiaj stanowisko współczesnych ewangelicznych chrześcijan.
Luter popełnił jednak kardynalny błąd, dlatego że w oczach
Bożych grzechem jest też niewłaściwa motywacja, intencje, pragnienia. Jezus
musiał uświadomić to niedouczonym w piśmie, którzy twierdzili na przykład, że
nigdy nikogo nie zabili. Wtedy Chrystus powiedział im, że jeśli tylko odczuwają
do kogoś nienawiść, to już popełnili morderstwo. Uważali, że nie byli
cudzołożnikami, a Chrystus powiedział im, że jeśli tylko pożądali w myślach to
już popełnili cudzołóstwo.
Pismo Święte nigdzie nie dzieli Przykazań na naturalne i
ceremonialne. Ale gdyby nawet taki podział istniał to do prawa ceremonialnego
musiałby Luter zaliczyć również ostatnie przykazanie zakazujące pożądliwości,
gdyż przykazanie to z pewnością do naturalnego prawa nie należy. Bo czy
jakikolwiek grzeszny człowiek nie znający przykazań uważa, że grzeszy gdy
pragnie czegoś co należy do innej osoby? Nie! Podobnie było ze mną. Pamiętam, ze
z natury nigdy nie miałem wyrzutów sumienia tylko dlatego, że pragnąłem czegoś
co należało do innego człowieka, albo kiedy zrobiłem coś dobrego, ale z
egoistycznych pobudek. Na przykład, kiedy przed nawróceniem i poznaniem głębi
Bożego Prawa przechodziłem obok nowego samochodu mojego sąsiada zazdrościłem mu
i pożądałem jego samochodu, to czy z natury wiedziałem, że to był grzech, albo
czy miałem wyrzuty sumienia? Czy według człowieka, który nie zna treści 10-go
przykazania, coś takiego jest grzechem? Czy zatem z natury, bez znajomości
przykazań, wie on, że złamanie tego przykazania jest grzechem? Oczywiście, że
nie! I dokładnie to miał na myśli Paweł w Rzym. 7:7:
„… o pożądliwości nie
wiedziałbym, gdyby zakon nie mówił: Nie pożądaj!”
Apostoł Paweł zapewnia nas tutaj o tym, że z natury i bez
znajomości Prawa, nie wiedział, że pożądliwość jest grzechem! Czy zatem Luter
miał rację twierdząc, że nakaz zachowywania sabatu nie należał do prawa
naturalnego i dlatego nie należy zachowywać tego przykazania w Nowym Przymierzu?
Nie, bo gdyby tak było, to trzeba byłoby usunąć także ostatnie przykazanie, bo
bez wątpienia ono również nie zalicza się naturalnego prawa. Wszyscy więc
chrześcijanie nadal posługujący się argumentem Lutra, powinni także
konsekwentnie nauczać, że w nowym przymierzu nieaktualne jest obok czwartego
także i dziesiąte przykazanie. Nie powinni też uznawać wypowiedzi Chrystusa,
który polecił to przykazanie zachowywać, gdyż uderza ono w samo serce grzechu:
„Słyszeliście, iż powiedziano: Nie będziesz cudzołożył. A Ja
wam powiadam, że każdy kto patrzy na niewiastę i pożąda jej, już popełnił z nią
cudzołóstwo w sercu swoim” (Mat. 5:27-28).
Jak. 1:14-15:
„Lecz każdy
bywa kuszony przez własne pożądliwości, które go pociągają i nęcą; Potem, gdy
pożądliwość pocznie, rodzi grzech, a gdy grzech dojrzeje, rodzi
śmierć”.
Według Jakuba istnieją 3 etapy, które prowadza do
grzechu:
1. Pokusa, która nie jest jeszcze grzechem.
2. Poczęcie
pokusy.
3. Czyn.
Konsekwencja tego jest śmierć.
W którym momencie pokusa staje się grzechem?
Żydzi uważali,
że dopiero gdy przerodzi się w czyn, Chrystus natomiast powiedział im, że wtedy,
gdy pocznie w umyśle. Z natury zaś człowiek nie wie, że poczęcie pożądliwości w
umyśle jest grzechem.
Jaki z tego wniosek?
Jeśli dzisiaj ewangeliczni chrześcijanie nadal uważają, że
grzechem jest łamanie jedynie naturalnego prawa, to tym sposobem burzą podstawę
tego, co Bóg określa mianem grzechu, którą jest pożądliwość pojawiająca się w
umyśle.
Luter nigdzie w swoich wypowiedziach nie sugeruje, że
przykazanie „nie będziesz pożądał” zalicza się do prawa naturalnego, bo
wiedział, że z natury człowiek nie wie, że pożądliwość jest grzechem. Grzeszny
człowiek z natury wie, że zgrzeszył, dopiero kiedy uczyni coś złego.
Ewangeliczni chrześcijanie posługują się jeszcze innym
argumentem w celu uzasadnienia tego, że nie zachowują sabatu. Pochodzi on
również jeszcze z czasów reformacji i mówi, że sabat należy do starego
przymierza i nie został odnowiony w nowym. Ich zdaniem wszystkie pozostałe
zostały odnowione z wyjątkiem czwartego.
Pastor Sequeira rozmawiał z pastorem z Kościoła Chrystusowego,
który posłużył się tym właśnie argumentem. Więc ten masz kaznodzieja poprosił
go, żeby pokazał mu gdzie w NT wszystkie z poszczególnych dziewięciu przykazań
zostały odnowione zaczynając od pierwszego.
Pastor ten otworzył 14 rozdział Dziejów Ap., który mówi o tym
jak to Paweł i Barnaba uzdrowili w Listrze człowieka i mieszkańcy Listry zaczęli
czcić ich jak bogów, łamiąc pierwsze przykazanie, dlatego Paweł musiał im to
uświadomić. Więc ten pastor zaczął czytać wiersz 15 (słowa Pawła):
Dz.Ap.
14:15
Ludzie, co robicie? I my jesteśmy tylko ludźmi, takimi jak i wy,
zwiastujemy wam dobrą nowinę, abyście się odwrócili od tych marnych rzeczy do
Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich
jest.
I kiedy już przeczytał powiedział: Ten fragment mówi o tym, że
pierwsze przykazanie zostało odnowione w NT.
Wtedy brat Sequeira odparł:
Jesteś pewien, że to pierwsze przykazanie zostało tu odnowione, bo według mnie
to nie jest cytat z pierwszego, ale czwartego przykazania.
Kiedy ten
ewangeliczny pastor to zauważył był bardzo zmieszany a nawet zatrwożony, kiedy
ten nasz kaznodzieja otworzył 2Mojż 20:11 i przeczytał:
2 Moj.
20:11
Gdyż w sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię, morze i wszystko, co
w nich jest, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego Pan pobłogosławił dzień sabatu i
poświęcił go.
I kiedy przeczytał powiedział: Tekst, który przeczytałeś był
dosłownym cytatem z czwartego przykazania, a ponieważ pochodził on z Nowego
Testamentu, to zgodnie z twoim argumentem, to czwarte przykazanie jest odnowione
w Nowym Przymierzu!
Wtedy ten pastor z Kościoła Chrystusowego zmieszany
powiedział: Nie zdawałem sobie sprawy…
Wiem bracie, że nie zdawałeś sobie sprawy, ale ten tekst
znajduje się w NT. I takich tekstów jest w NT więcej, na przykład Obj. 14:7
(proroctwo odnoszące się do czasów ostatecznych):
Bójcie się Boga i
oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu,
który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód.
Słowa te zostały w
dodatku wypowiedziane w kontekście ewangelii wiecznej, która zalicza się do
nowego przymierza.
Obj. 14:12
Tu się okaże wytrwanie świętych, którzy
przestrzegają przykazań Bożych i wiary Jezusa.
SOBOTNI INSTYNKT
Dr Sang Lee
Na początku, kiedy Bóg stworzył świat, zarówno w człowieku, jak
i zwierzętach zakodował naturalną potrzebę odpoczynku jednego dnia w tygodniu.
Na dzień ten przeznaczył każdy siódmy dzień tygodnia, czyli sobotę.
Początkowo każde stworzenie posiadało ten sobotni instynkt.
Niestety wywołane grzechem stresy spowodowały, że ten naturalny odruch z czasem
również uległ zatarciu. Niezwykłe jest jednak to, że w przypadku niektórych
zwierząt instynkt ten został zachowany do dzisiaj. Możliwe jest to w przypadku
zwierząt żyjących w środowisku, w dużej mierze wolnym od skażenia, różnych
niebezpieczeństw i tego wszystkiego, co osłabia wrażliwość organizmu na głos
Stwórcy.
W styczniu tego roku udałem się do Brazylii, gdzie prowadziłem
wykłady dla grupy pastorów. Podczas jednego z takich spotkań powiedziałem, że
Stwórca dał nam sobotni odpoczynek po to, żeby umożliwić każdej komórce
regenerację, gdyż to właśnie regeneracja jest najistotniejszym leczniczym
czynnikiem.
Odpoczynek jest czymś niezbędnym, aby proces regeneracji i
uzdrowienia mógł przebiegać prawidłowo. Z tego też powodu sabat był dla
Chrystusa i powinien być dla nas szczególnym dniem uzdrawiania.
Bóg pobłogosławił ten siódmy dzień, czyli sobotę, gdyż chce w
tym dniu udzielić nam więcej swej mądrości i energii. Podczas tych wykładów,
wyjaśniłem też, że procesy te z upływem czasu przebiegają coraz wolniej,
ponieważ człowiek zatracił naturalny instynkt sobotniego odpoczynku.
Kiedy wyjaśniałem to zagadnienie, wówczas jeden z uczestników
tych spotkań powiedział: Ja mam znajomego, którego pszczoły zachowały ten
instynkt i zawsze odpoczywają w każdy sabat!
Bardzo zainteresowała mnie ta wiadomość, gdyż już wcześniej
podejrzewałem, że mogły zachować się jakieś gatunki zwierząt, które nie
zatraciły jeszcze tego instynktu. Byłem niezmiernie szczęśliwy i wdzięczny Bogu
za to, że moje przypuszczenia okazały się trafne.
Oczywiście, gdy tylko dowiedziałem się o tych pszczołach,
natychmiast udaliśmy się do ich właściciela, aby z bliska przyjrzeć się temu
niezwykłemu zjawisku.
Człowiek ten był bardzo biedny, nie nosił butów, a jego dom nie
miał nawet szklanych okien. Uprawiał banany oraz inne rośliny i jadł tylko
świeżą, nieprzetworzoną żywność prosto z ogrodu. Prowadził bardzo prymitywny
tryb życia, a swoją serdecznością oraz niewinnym i poczciwym wyglądem wzbudzał
sympatię i zaufanie.
Świadomie przybyliśmy tam w sobotę, aby zobaczyć czy pszczoły
faktycznie w tym czasie odpoczywają. I rzeczywiście, choć w pasiece znajdowało
się wiele uli, nie widać było żadnych pracujących w polu pszczół. Byłem tym
bardzo podniecony i chciałem jak najwięcej dowiedzieć się na ten temat.
Ule, w których znajdowały się pszczoły wykonane zostały z pni
drzew, z których wydłubywano środek a następnie dół i gorę pnia zalepiano gliną.
Potem robiono w nich otwory tak, aby pszczoły mogły przez nie dostawać się do
środka.
Zachęcony przez tego pszczelarza przyłożyłem ucho do jednego z
tych otworów i usłyszałem brzęczenie pszczół wewnątrz ula. Niezwykłe było to, że
żadna z nich nie wychodziła na zewnątrz chociaż na dworze było bardzo jasno.
Wtedy zapytałem tego człowieka, kiedy one zaczynają swój
sobotni odpoczynek? Wówczas on odpowiedział, że zawsze pszczoły te przestają
pracować dokładnie w piątek o zachodzie słońca!
To było niesamowite! Odpoczywając od zachodu słońca w piątek,
pszczoły te zupełnie nieświadomie, instynktownie zachowywały sabat zgodnie z
zaleceniem, jakie dał w Biblii Bóg!
Po chwili mężczyzna, chcąc pokazać, że nic nie może
przeszkodzić tym owadom w ich sobotnim odpoczynku, przyniósł młotek i wybił
kawałek gliny. Dzięki temu w jednym z uli zobaczyłem tysiące pszczół, które
pomimo uszkodzenia ula, nie wychodziły z tego pnia, ale nadal zostawały w jego
wnętrzu.
Wprawdzie podczas wybijania gliny kilka pszczół wyszło na
zewnątrz, to pomimo tego zaraz wróciły do ula.
Było to dla mnie niezwykle przeżycie. Pszczoły przez cały sabat
pozostawały w ulach, choć na zewnątrz było tyle pracy do wykonania.
Powiedziano mi jeszcze, ze jeśli ktoś chciałby te ule
przesunąć, to można to zrobić tylko po zachodzie słońca w piątek, gdyż inaczej
spowodowałoby to duży problem.
Przejęty tym co zobaczyłem, wróciłem tam następnego dnia rano,
żeby sprawdzić czy po sabacie pszczoły będą pracować. I rzeczywiście, tym razem
wszystkie pszczoły bardzo intensywnie pracowały, zbierając pyłek. Stale
wchodziły do ula i wychodziły z niego. Były bardzo zajęte pracą.
Tamtej niedzieli chciałem zabrać ze sobą trochę tych pszczół,
więc ten człowiek zaczął je dla mnie łapać. Robił to jednak gołymi rękoma stojąc
przy samych ulach, zachęcając do łapania również i mnie. Zdziwiony taką
propozycją, odparłem, że przecież te pszczoły mogą mnie użądlić. Wtedy on, ku
mojemu zdumieniu wyjaśnił, że te pszczoły nie mają żądeł! To było niesamowite!
Pszczoły zachowujące czwarte przykazanie, święcące sabat od zachodu słońca w
piątek i nie mające żądeł!
W międzyczasie zdążyłem skontaktować się telefonicznie z
przyjacielem prosząc go, żeby poszukał w Internecie informacji na temat tych
pszczół. Okazało się, że entomologom znany jest ten gatunek.
Nie przywiązywali oni wprawdzie uwagi do faktu, ze te pszczoły
zachowywały sabat. Podali jednak informacje o pszczołach z gatunku melaiponae
panamica, żyjących w Ameryce Południowej w pobliżu kanału panamskiego. Naukowcy
ci zamieścili też w Internecie informację o tym, że gatunek ten nie ma żądeł i
zachowuje tygodniowy cykl pracy, jeden dzień w tygodniu poświęcając na
odpoczynek!
Produkowany przez te pszczoły miód jest w Brazylii bardzo
drogi, dlatego że posiada wyjątkowe walory smakowe i ma wspaniałe lecznicze
właściwości.
Zawiozłem ten miód nawet mojej mamie, która bardzo lubi tego
typu produkty. Dałem jej w prezencie miód od pszczół pozbawionych żądeł i
święcących sabat!
Zwykle pszczoły maja żądła, ponieważ są im one potrzebne w
celach obronnych. Te jednak pszczoły żyły w środowisku bardziej zbliżonym do
tego, które Bóg stworzył na początku. Ponieważ otoczone były dziewiczą i wolną
od niebezpieczeństw przyrodą, nie było konieczności posiadania żądeł i
ochraniania swoich uli. Dzięki egzystencji w sprzyjających warunkach, zachowały
nawet instynkt sobotniego odpoczynku. Inne zwierzęta zatraciły ten zakodowany w
nich przez Stwórcę instynkt, ponieważ stale znajdowały się pod wpływem silnego
stresu, a stres powoduje osłabienie naturalnych odruchów.
Kiedy wróciłem już, aby kontynuować wykłady, byłem pod wielkim
wrażeniem tego, co zobaczyłem. Zacząłem więc opowiadać o tym uczestniczącym w
tych spotkaniach pastorom. Gdy skończyłem mówić, jeden z nich wstał i
powiedział: Ja znam też pewien gatunek ptaków zachowujących sabat! Kiedy byłem
małym chłopcem - powiedział - każdego sobotniego popołudnia razem z ojcem
wychodziliśmy na dwór, żeby obserwować te ptaki. Każdego dnia intensywnie
pracowały one budując gniazda, często rozbierały je a potem budowały od nowa.
Cały czas były bardzo zajęte pracą, ale w sabat ptaki te nigdy nie pracowały!
Wbrew temu czego nauczał Marcin Luter Pismo Święte nigdzie nie
dzieli Dekalogu na zakon moralny i naturalny. Ale nawet gdyby taki podział
istniał, to biorąc pod uwagę wyżej opisane odkrycie, którego dokonał dr Sang
Lee, czwarte Przykazanie nakazujące zachowywanie sabatu również mogłoby zostać
zaliczone do prawa naturalnego, gdyż wiele wskazuje na to, że na początku wolny
od grzechu człowiek z natury zachowywał ten dzień.
Plik "Sabat i ewangelia" w innych formatach do pobrania i
wydruku:
