CZY TO BĘDZIE KONIEC ŚWIATA

Czy to bedzie koniec swiata?

Powtorne przyjscie Chrystusa, tzw. drugi adwent, jest jedna z glownych prawd wiary chrzescijanskiej. Ma to byc szczytowy punkt dziejow swiata i planu zbawienia.
Nauka ta byla niezwykle zywa w Kosciele apostolskim ― pierwsi chrzescijanie mieli nadzieje na powrot Chrystusa jeszcze za ich zycia. Wspolczesni chrzescijanie raczej uciekaja przed ta mysla, przerazeni wizja konca swiata…

Wiekszosc z nas wlasciwie chcialaby jak najdluzej pozostac na tym swiecie; duzo bysmy dali, by Jezus tak szybko nie wracal, o ile w ogole wierzymy w Jego powrot. Albo zobojetnielismy na te najpiekniejsza prawde wiary, albo kojarzymy ja jedynie z opisem apokaliptycznego spustoszenia. Sa nawet chrzescijanie, ktorzy w modlitwie „Ojcze nasz” opuszczaja slowa „przyjdz krolestwo Twoje”. Strach zajal u nas miejsce tesknoty. Serca wypelnia przerazenie zamiast zaufania. Uciekamy od Boga, zamiast Mu sie poddac. Dziwnymi chrzescijanami jestesmy, bo przeciez tesknota za Jezusem i Jego triumfalnym powrotem przewija sie przez wszystkie karty Pisma Swietego, dominuje w biblijnej refleksji nad odkupieniem i rzeczami ostatecznymi swiata. A moze po prostu za malo nas laczy ze Zbawicielem, by na Niego czekac?

Jak bedzie wygladac powtorne przyjscie Jezusa? Jakie okolicznosci beda temu towarzyszyc? Pisali o tym prorocy Starego Testamentu, pisali apostolowie, mowil Jezus. Wszystkie zawarte w Biblii opisy zlewaja sie w jeden niezwykle wyrazisty i wstrzasajacy obraz.

W chwale i majestacie
Po raz drugi Chrystus nie przyjdzie w tajemnicy wcielenia, unizeniu i bezradnosci dzieciecia, w slabosci czlowieczenstwa czy hanbie skazanca Golgoty. Przyjdzie w autorytecie wszechmocnego Boga, w majestacie nieba, „z wielka moca i chwala”1, jako „Krol krolow i Pan panow”2. Podstawowym elementem owej chwaly bedzie swiatlosc, bo Jezus ma sie pojawic w „ogniu plomienistym”3. Bedzie to trudna do wyobrazenia manifestacja majestatu Boga, tym bardziej ze przyjdzie „z aniolami swymi”4.

Jak z tego wynika, powrot Chrystusa bedzie zjawiskiem powszechnym, widzialnym i slyszalnym: „Albowiem jak blyskawica zablysnie na wschodzie, a swieci az na zachod, tak bedzie z przyjsciem Syna Czlowieczego”5. Ujrza Go wszyscy „przychodzacego na oblokach z wielka moca i chwala”6.

Dzien ognia
Wkroczenie Chrystusa w orbite naszej planety nie pozostanie bez wplywu na swiat przyrody. Wybije ostatnia godzina obecnej postaci swiata. Ksiega Apokalipsy wspomina o zaburzeniach w atmosferze i wstrzasach na ziemi oraz o gradzie cetnarowym7. Apostol Piotr pisze, ze „wtedy niebiosa z trzaskiem przemina, a zywioly rozpalone stopnieja, ziemia i dziela ludzkie na niej splona”8. Sam Jezus wspominal, ze „moce niebios porusza sie”9. Przyjscie Chrystusa bedzie sie wiec laczyc ze zburzeniem porzadku naszego globu, jego zdezorganizowaniem, ale nie unicestwieniem. Biblia stwierdza bowiem, ze ziemia jest wieczna10, Bog obiecuje, ze nie dokona pelnej zaglady11, a apostol Jan opisuje w proroczej wizji „nowe niebo i nowa ziemie”12. Powrot Jezusa oznacza zatem koniec doczesnej i przemijajacej postaci naszego swiata, kres starego porzadku poddanego grzechowi i jednoczesnie poczatek oczyszczenia i gloryfikacji ziemi: „Oto wszystko nowym czynie”13.

Dzien gniewu i smierci
Drugie przyjscie Chrystusa bedzie logicznym nastepstwem przyjscia pierwszego, dopelnieniem odkupienia, dziejowym triumfem dobra nad zlem, historycznym dowodem realizmu wiary. Dzien Panski bedzie mial podwojny aspekt – bedzie dniem gniewu dla jednych i dniem glorii dla drugich.

Biblia opisuje reakcje ludzi, ktorzy zlekcewazyli Chrystusa. W obliczu „poruszonych mocy niebios”, gdy „ujrza Syna Czlowieczego przychodzacego w obloku z moca i chwala”14, beda w przerazeniu uciekac, mowiac „do gor i skal: Padnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem tego, ktory siedzi na tronie, i przed gniewem Baranka, albowiem nastal ow wielki dzien gniewu ich, i ktoz moze sie ostac?”15. To echo opisow starotestamentowych ― o tym dniu prorokowali: Izajasz, Jeremiasz, Sofoniasz, Habakuk, Ezechiel, Joel. Przed Bozym sadem nie da sie uciec, bo „kto umknie przed krzykiem grozy, wpadnie w dol, a kto sie wydostanie z dolu, w sidla sie omota!”16. W tym dniu kazdy poniesie konsekwencje swych wyborow, bo Chrystus powroci, „wymierzajac kare tym, ktorzy nie znaja Boga, oraz tym, ktorzy nie sa posluszni ewangelii Pan naszego”17. Jaka kare? Nie beda nia nieskonczone meczarnie w czelusciach, lecz „zatracenie wieczne”18 ― wieczna smierc jako przeciwienstwo daru wiecznego zycia. Przyjscie Chrystusa polozy kres nie tylko ludziom wystepnym i duchowym ignorantom, ale w ogole wszystkim zlym przejawom ziemskiego zycia: niesprawiedliwosci, przemocy, wojnie, cierpieniom, lzom. Oznacza zakonczenie ideologii grzechu i bezprawia oraz unicestwienie tego, ktory zlo sprowadzil ― szatana19. To ostateczna przegrana wszystkich, ktorzy wzgardzili laskawoscia Boga i „znalezli upodobanie w nieprawosci”20.

Dzien zycia i radosci
Dla ludzi, ktorzy pokladali nadzieje w Bogu i odrzucali wszelkie zlo, dzien ten nie bedzie dniem sadnym, lecz czasem najwiekszej radosci, inauguracja krolestwa chwaly. W tym dniu zgromadzeni zostana wszyscy ludzie dobrej woli, ktorzy zostali odkupieni, przyjeli zaproszenie zbawienia, pojednali sie z Bogiem i doznali odnowy zycia. Zgromadzenie tzw. sprawiedliwych dokona sie przez akt zmartwychwstania umarlych i przemienienia tych, ktorzy zywo doczekali powrotu Jezusa: „Oto tajemnice wam objawiam: Nie wszyscy zasniemy, ale wszyscy bedziemy przemienieni w jednej chwili, w oka mgnieniu (…) umarli wzbudzeni zostana jako nie skazeni, a my zostaniemy przemienieni”21. „Najpierw powstana ci, ktorzy umarli w Chrystusie”22. W tej grupie zapewne znajda sie wszyscy, ktorzy w epoce starotestamentalnej poprzez swoj kult dawali wyraz wiary w przyszlego Zbawce, oraz ludzie niezwiazani konfesyjnie z religia objawiona (bez jej swiadomego odrzucenia), a nawet poganie, do ktorych nie dotarlo swiatlo prawdy, ale ktorzy choc „Prawa nie maja, idac za natura, czynia to, co Prawo nakazuje”, dowodzac przez to, ze „tresc Prawa wypisana jest w ich sercach”23.

Zmartwychwstale ciala tych ludzi, podobnie jak przemienione ciala zyjacych, beda sie zasadniczo roznic od cial, jakie posiadamy teraz. Apostol Pawel glosil, ze Pan „przemieni znikome ciala nasze w postac podobna do uwielbionego ciala swego”24, a wiec tego, w jakim zjawil sie po wzbudzeniu z martwych. Jan dodaje, ze gdy sie Chrystus objawi, „bedziemy do Niego podobni”25. Beda to zatem ciala materialne26, ale „uwielbione”27, czyli bez zadnego uchybienia, niepodlegajace prawu smierci, starosci i choroby: „Wtedy przejrza oczy slepych i uszy gluchych sie otworza. Wtedy chromy jak jelen wyskoczy i jezyk niemych krzyknie wesolo”28. Zbawieni nie beda podlegac prawom materii ani doczesnemu porzadkowi rzeczy, podobnie jak zmartwychwstaly Jezus.

Podwojne obywatelstwo
Zegnajac sie z uczniami w wieczerniku, Jezus powiedzial: „W domu Ojca mego jest wiele mieszkan; gdyby bylo inaczej, bylbym wam powiedzial. Ide przygotowac wam miejsce. A jesli pojde i przygotuje wam miejsce, przyjde znowu i wezme was do siebie, abyscie, gdzie Ja jestem, i wy byli”29. To oznacza, ze zbawieni nie pozostana na ziemi, lecz zostana porwani do nieba, jak wyrazil to apostol Pawel: „A to wam mowimy na podstawie Slowa Pana, ze my, ktorzy pozostaniemy przy zyciu az do przyjscia Pana, nie wyprzedzimy tych, ktorzy zasneli. (…) najpierw powstana ci, ktorzy umarli w Chrystusie, potem my, ktorzy pozostaniemy przy zyciu, razem z nimi porwani bedziemy w oblokach w powietrze na spotkanie Pana; i tak zawsze bedziemy z Panem”30.

Blogoslawionymi i swietymi nazywa Biblia tych, ktorzy maja „udzial w pierwszym zmartwychwstaniu; nad nimi druga smierc nie ma mocy, lecz beda kaplanami Boga i Chrystusa, i panowac z nim beda przez tysiac lat”. Pismo Swiete mowi, ze „inni umarli nie ozyli, az sie dopelnilo tysiac lat”31. Zatem po tym czasie ma nastapic zmartwychwstanie tzw. niesprawiedliwych (tych, ktorzy nie powstali z grobow przy powrocie Chrystusa i tych, ktorzy wtedy zgineli) i ma zapasc ostateczny wyrok dla nich: „I spadl z nieba ogien, i pochlonal ich. A diabel, ktory ich zwodzil, zostal wrzucony do jeziora z ognia i siarki (…). I smierc, i pieklo zostaly wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste to druga smierc”32.

W ten sposob konczy sie historia grzechu i zmagan ludzkosci, nastepuje definitywne rozstrzygniecie kwestii dobra i zla. Kazdy odbiera los, ktory sam wybral – zycie lub jego brak. Po owym „tysiacu lat” odnowiona ziemia zostaje przekazana zbawionym na wieczna egzystencje, w ktorej „ani zaloby, ani krzyku, ani trudu juz nie bedzie”33.

Lezy to poza mozliwoscia naszej wyobrazni. „Czego oko nie widzialo i ucho nie slyszalo, i co do serca ludzkiego nie wstapilo, to przygotowal Bog tym, ktorzy go miluja”34.

Katarzyna Lewkowicz-Siejka

1 Mt 24,30. Jesli nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty pochodza z Biblii warszawskiej. 2 Ap 19,16. 3 2 Tes 1,7. 4 Mt 16,27. 5 Mt 24,27. 6Mt 24,30; zob. Ap 1,7. 7 Zob. Ap 6,14.18.20-21. 8 2 P 3,10. 9 Lk 21,26.10 Zob. Koh 1,4. 11 Zob. Jr 4,27. 12 Ap 21,1. 13 Ap 21,5. 14 Lk 21,27. 15Ap 6,17. 16 Iz 24,18. 17 2 Tes 1,8. 18 2 Tes 1,9. 19 Pelen symboli apokaliptyczny opis zwyciestwa Chrystusa nad szatanem zawiera 20. rozdzial Ksiegi Apokalipsy. 20 2 Tes 2,12. 21 1 Kor 15,51-52. 22 1 Tes 4,16. 23 Rz 2,14-15 Biblia Tysiaclecia. 24 Flp 3,21. 25 1 J 3,2. 26 Zob. Lk 24,36-43; J 20,19-29. 27 Flp 3,21; Iz 35,5-6. 28 J 14,2-3. 29 1 Tes 4,15-17. 30 Ap 20,6-5. 31 Ap 20,9. 33 Ap 21,4. 34 1 Kor 2,9.

http://znakiczasu.pl/czy-to-bedzie-koniec-swiata/

__._,_.___

---

Posted by: "TomekG" <Tomasz.Grzesikowski@interia.pl>

---

.

 

__,_._,___

JEZUS W ŹRÓDŁACH HISTORYCZNYCH

Jezus w zrodlach starozytnych

Poszukujac historycznej daty procesu i ukrzyzowania Jezusa z Nazaretu, nalezy sobie zadac zasadnicze pytanie: czy w ogole istnieja jakiekolwiek dowody na to, ze opisywane przez ewangelistow wydarzenia kiedykolwiek mialy miejsce?

Do niedawna uwazano, ze opis ewangeliczny nie moze stanowic dowodu faktograficznego. Ostatnio jednak zrodzil sie nowy nurt prac historycznych, laczacych te fragmenty ewangelii, ktore opisuja 12 ostatnich godzin zycia Zbawiciela, z analiza medyczna wizerunku na Calunie Turynskim. Postuluje on uznanie tego obiektu za demonstratio ad oculos, potwierdzajacego nie tylko historycznosc istnienia samego Jezusa z Nazaretu, ale tez prawdziwosc kronikarskiego charakteru pism Nowego Testamentu.

Istnieja takze pisane zrodla historyczne posrednio potwierdzajace wydarzenia opisane w ewangeliach. Naleza do nich pisma zydowskie: wchodzaca w sklad Talmudu babilonskiego ksiega Sanhedrin 43, mowiaca o cudach dokonanych przez Jezusa, pisemne swiadectwa judaizantow oraz zbior pism rabinackich Toledot Jeszu (Historia Jeszu).

Osobna grupa najstarszych dokumentow posrednio potwierdzajacych historycznosc Jezusa z Nazaretu sa zrodla rzymskie. W tym zbiorze swiadectw nalezy wyroznic „Roczniki" (lac. Annales) Tacyta i ich fragment ze 115 r., w ktorym autor wyjasnial, kim byli chrzescijanie oskarzani przez Nerona o podpalenie Rzymu: „Poczatek tej nazwie dal Chrystus, ktory za panowania Tyberiusza skazany byl na smierc przez prokuratora Poncjusza Pilata; a przytlumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnal, nie tylko w Judei, gdzie sie to zlo wyleglo, lecz takze w stolicy, dokad wszystko, co potworne albo sromotne, zewszad naplywa i licznych znajduje zwolennikow".

Innym posrednim zrodlem historycznym wspominajacym o Jezusie byly „Zywoty cezarow" napisane przez Swetoniusza. W opisie panowania cesarza Klaudiusza (41–54 n.e.) Swetoniusz zapisal: „Wyrzucil z Rzymu [w 49 r.] wszystkich Zydow, ktorzy ciagle wywolywali rozruchy, podburzeni przez niejakiego Chrestosa". Zyjacy na przelomie I i II w. polityk i pisarz rzymski Pliniusz Mlodszy wspomnial w liscie do cesarza Trajana, ze na wschodnich rubiezach imperium zyja chrzescijanie, czyli ludzie, ktorzy „modla sie do Chrystusa jako Boga".

Najstarszym rzymskim zrodlem historycznym wspominajacym o Jezusie jest list napisany w 70 r. przez pewnego Syryjczyka o imieniu Mar Bar-Serapion. Padaja w nim bardzo wazne slowa, ktore wskazuja, ze postac Jezusa musiala byc powszechnie znana na Bliskim Wschodzie juz w pierwszej polowie I w. n.e.: „Jaka korzysc osiagneli Zydzi z tego, ze skazali swego madrego krola? Przeciez wkrotce potem zniklo ich krolestwo". Znamienne, ze w liscie tym Syryjczyk zaliczyl Jezusa do grona wielkich filozofow swiata antycznego, obok Sokratesa i Pitagorasa. Wszyscy oni zostali w opinii autora listu niewdziecznie odrzuceni przez swoich rodakow.

Nie wszystkie zrodla rzymskie z I i II w. n.e. jednoznacznie potwierdzaja istnienie samego Jezusa, ale zdecydowanie potepiaja chrzescijanstwo i jego zalozyciela. Przykladem takiego myslenia jest opinia pochodzacego z Afryki Polnocnej, zyjacego w II w. rzymskiego pisarza Marka Korneliusza Frontona, ktory z wyraznym wstretem pisal o chrzescijanskich obyczajach: „Inni powiadaja, ze oni czcza czesci rodne przewodnika swego i kaplana, modlac sie jakby do ojcowskiej sily rozrodczej. Nie wiem, czy podejrzenie to jest falszywe, w kazdym razie odpowiada w zupelnosci owym tajemniczym i niecnym rytualom. Kto dalej powiada, ze i czlowiek, ktory za swoj wystepek poniosl najwyzsza kare, i drzewo krzyza nieszczesne to jego swietosci, ten godne stracencow i zbrodniarzy postawil oltarze, by to czcili, na co zasluguja".

W podobnie krytycznym tonie wypowiadal sie pochodzacy z syryjskiej rodziny i piszacy po grecku rzymski retor i sofista Lukian z Samosat: „Ich pierwszy prawodawca zaszczepil im przekonanie, ze wszyscy nawzajem sa bracmi – od chwili, gdy sie nawroca, wypra greckich bogow, oddadza czesc temu ukrzyzowanemu medrcowi i beda zyc zgodnie z jego prawami".

http://www.msn.com/pl-pl/wiadomosci/historia/jezus-w-%c5%bar%c3%b3d%c5%82ach-staro%c5%bcytnych/ar-BBzOAAN?li=BBr5CAq&ocid=SK2MDHP

__._,_.___

---

Posted by: "TomekG" <tom68@go2.pl>

---

.

 

__,_._,___

Link do broszury 500 lat po Lutrze

Luther.pdf

PDF

PobierzPodglądDodaj wersję

Lubię to!

Lubię to!

Super

Ha ha

Wow

Przykro mi

Wrr

Komentarze

500 LAT PO LUTRZE

Lech Kujawa

W tym roku obchodzimy 500 rocznicę Reformacji. 31 października 1517 roku Marcin Luter ogłosił 95
tez, które przeciwstawiały się naukom głoszonym przez kościół katolicki, przede wszystkim nauce
o odpustach, pokucie i zbawieniu. Oto kilka z tych tez:
***
W żaden sposób nie można pod wyrazem "pokutujcie" rozumieć Sakramentu pokuty, to jest spowiedzi i zadośćuczynienia, które kapłan sprawuje.
Ani rozumem, ani z Pisma nie udowodniono, żeby dusze w czyśćcu znajdowały się w stanie niezdolnym do zasługi i do wzrostu miłości.
I to zdaje się być niemożliwe do udowodnienia, jakoby dusze w czyśćcu, przynajmniej niektóre, były pewne swego zbawienia i o nie się nie troszczyły, jakkolwiek my pewni tego jesteśmy
zupełnie.
Ludzkie brednie opowiadają ci, którzy głoszą, że gdy grosz w skrzynce zabrzęczy, dusza z czyśćca uleci.
Jest to pewne, że gdy grosz w skrzynce brzęknie, urosnąć może skąpstwo i chęć zysku; skuteczność modlitwy przyczynnej Kościoła zależy natomiast od upodobania Bożego.
Ci, którzy sądzą, iż mogą zapewnić sobie zbawienie przez listy odpustowe, będą wiecznie potępieni wraz z mistrzami swymi.
Każdy chrześcijanin, prawdziwie żałujący za swoje grzechy, ma i bez listu odpustowego zupełne odpuszczenie męki i winy.
Odpust zachwalany przez kaznodziejów, jako wielka łaska, jest istotnie łaską wielką, gdyż im przynosi wiele pieniędzy.
W rzeczywistości jednak jest najmniejszą łaską w porównaniu z łaską Bożą i błogosławieństwem krzyża.
Dlaczego papież dla świętej miłości i dla cierpień, jakie dusze w czyśćcu ponoszą, dusz tych naraz nie wyzwoli z czyśćca; gdy tymczasem dla tak małej przyczyny, jaką jest budowa kościoła
św. Piotra, za pieniądze tyle dusz wyzwala?
Cóż to jest za jakaś nowa doskonałość Boża i pobożność papieska, że bezbożnemu wolno za pieniądze wyzwalać dusze pobożne, a nie chcą dusz tych wyzwalać z miłości i bez pieniędzy?
Będąc bogatym ponad magnatów, czemu to papież nie za swoje własne pieniądze, lecz za pieniądze ubogich wiernych buduje kościół św. Piotra?
***
Chociaż minęło prawie 500 lat, nic się w tym temacie nie zmieniło i nadal mając pieniądze można sobie zapewnić odpuszczenie grzechów poprzez nabycie odpustu. Jednak to, co Marcin Luter ogłosił 31 października było tylko wstępem do tego, co zrobił później. Luter nie chciał walczyć z papieżem, nie chciał zakładać nowego kościoła, chciał tylko oczyścić kościół z błędów. Jednak
sytuacja rozwinęła się tak, że Luter zaczął widzieć coraz więcej. Jego późniejsze wypowiedzi poruszały o wiele poważniejsze problemy niż te, o których pisał w swoich 95 tezach. I co
ciekawe, nie był pierwszym, który to zauważył. Ponad sto lat wcześniej w Anglii, Jan Wiklif także chciał usunięcia błędów i przez to stał się wrogiem papiestwa, które bezskutecznie
próbowało pozbawić go życia. Papież Grzegorz XI wysłał do Anglii trzy bulle, nakazujące usunięcia Wiklifa i żądające jego śmierci.
"Opatrzność Boża nadal kierowała wydarzeniami, by zapewnić reformatorowi warunki działania. Po śmierci Grzegorza XI władzę objęło dwóch zwalczających się papieży. Każdy z nich, powołując się na swą nieomylność, żądał posłuszeństwa dla siebie. Każdy też wzywał wierzących do walki przeciw drugiemu, grożąc opornym klątwami, a zjednując zwolenników obietnicami nagrody w niebie.
Sytuacja ta znacznie osłabiła siłę papiestwa. Przeciwne strony zajęte były wzajemnym zwalczaniem się, toteż Wiklif przez jakiś czas miał spokój. Klątwy i oszczerstwa rzucane były przez jednego
i drugiego papieża, a potoki krwi lały się po obydwu stronach. Kościół zżerany był przez skandale i przestępstwa. Tymczasem reformator w swym bezpiecznym ukryciu na probostwie w
Lutterworth pilnie pracował, by umysły ludzi odwrócić od zwalczających się papieży, a skierować na Jezusa, Księcia Pokoju.
Rozłam w papiestwie wraz z przeciwnościami i zepsuciem, które ukazał, przygotował drogę reformacji. Ludzie zorientowali się, czym w rzeczywistości jest papiestwo. W swej pracy na temat
owego rozłamu Wiklif wezwał wierzących, by rozważyli, czy właściwie obaj papieże nie powiedzieli prawdy, nazywając się wzajemnie antychrystami. „I Bóg nie chciał już dłużej pozwolić — mówił Wiklif — by szatan panował w jednym kapłanie, dlatego (...) uczynił rozłam między dwoma, by w imieniu Chrystusa łatwiej można było zwyciężyć obu” {EGW, WB 47.4-5}.
Marcin Luter przeszedł podobną drogę jak Jan Wiklif. "W tym czasie Luter tylko częściowo porzucił błędy papiestwa. Gdy jednak porównywał Słowo Boże z papieskimi dekretami, napełniało go
zdziwienie. „Studiuję dekrety papieskie — pisał — i nie wiem, czy sam papież jest antychrystem, czy też jego apostołem, bowiem Chrystus jest w tych dokumentach przedstawiony w fałszywym
świetle i zaiste powtórnie ukrzyżowany”. Luter nadal jednak był zwolennikiem Kościoła rzymskiego i nie myślał o odłączeniu się od niego" {EGW, WB 74.2}. Porównywanie dekretów papieskich z
Biblią doprowadziły go do tego, że gdy papież ogłosił bullę, która miała zniszczyć reformatora, Luter powiedział: "„Gardzę nią i atakuję, gdyż jest niezbożna i fałszywa (...) sam Chrystus jest
w niej potępiony (...). Cieszę się jednak, że muszę doznawać takiego zła dla najlepszej sprawy. Już teraz czuję o wiele więcej wolności w sercu, bowiem wreszcie wiem, że papież jest
antychrystem, a jego tron tronem samego szatana”. — D’Aubigné VI, 9" {EGW, WB 75.3}. O samym papieżu powiedział: "To straszne, że człowiek, który sam nazywa się zastępcą Chrystusa,
postępuje jak władca świecki, z wystawnością, której żaden król ani cesarz nie może dorównać. Czy żyje on jak biedny Jezus lub pokorny Piotr? Mówią, że jest panem tego świata, ale Chrystus,
którego namiestnikiem papież się mieni, powiedział: «Królestwo moje nie jest z tego świata». Czy zatem władza namiestnika może być większa od władzy zwierzchnika?” — D’Aubigné VI, 3" {EGW, WB 74.7}.
Trudno się w związku z tym dziwić, że Luter stał się wrogiem nr 1 papiestwa i Rzym starał się ze wszystkich sił pozbawić go życia, likwidując jednocześnie te zmiany, które godziły w interesy
Rzymu. A jedną z nich był dekret sejmu w Spirze, który w 1526 roku zapewnił każdemu państwu niemieckiemu wolność w sprawach religii. Cesarz Karol V, zwolennik Rzymu, chciał anulować ten dekret i w tym celu w roku 1529 "zwołał sejm w Spirze, celem wytępienia herezji" {EGW, WB 104.3}. Głównym celem cesarza było zlikwidowanie zagwarantowanej prawem tolerancji religijnej. Kościół wspierany przez cesarza "żądał, aby te państwa, które uznały reformację, poddały się bez zastrzeżeń władzy rzymskiej. Reformatorzy ze swej strony domagali się zapewnionej im poprzednio wolności religijnej" {EGW, WB 105.2}.
"Wreszcie zaproponowano ugodę; tam gdzie reformacja nie dotarła, edykt z Wormacji powinien być jak najsurowiej przestrzegany, „tam zaś, gdzie odstąpiono od niego tak dalece, że ponowne wprowadzenie edyktu nie obeszłoby się bez buntów, ludzie nie powinni przynajmniej dokonywać nowych reform, podnosić kwestii spornych, zakazywać odprawiania mszy oraz pozwalać katolikom na przyjęcie luteranizmu”. Propozycja została przyjęta przez sejm ku wielkiemu zadowoleniu przedstawicieli Kościoła rzymskiego" {EGW, WB 105.3}.
Warto zwrócić uwagę na te punkty, które dotyczyły tych państw, w których jeszcze obowiązywała tolerancja religijna, zagwarantowana dekretem sejmu z 1526 roku. W tych krajach miało być:
1. wstrzymane wprowadzanie dalszych reform
2. zabronione omawianie kwestii spornych
3. zabroniona krytyka odprawiania mszy
4. miał obowiązywać zakaz przyjmowania luteranizmu przez katolików
Gdyby do tego doszło, to jak napisał D'Aubigne w "Historii Reformacji"; "reformacja nie mogłaby się szerzyć tam (...) gdzie jeszcze nie była znana, ani zakorzenić tam, gdzie już istniała (...) Nawrót rzymskiej władzy przywróciłby siłą rzeczy dawne nadużycia i powstałaby sytuacja, w której łatwo byłoby przez fanatyzm i sianie niezgody dokończyć zniszczenia dzieła już i tak wstrząsanego wieloma burzami” {D'Augigne XIII, 5}. "Wolność słowa zostałaby tym samym przekreślona, a nawracanie - zakazane {EGW, WB 105.4}.
"Książęta ewangeliccy postanowili przedstawić sejmowi swoje poglądy na piśmie, które zawierałoby także teksty z Biblii na poparcie ich żądań. Zadanie to powierzono Lutrowi, Melanchtonowi i ich współpracownikom. Protestanci przyjęli sporządzone wyznanie wiary i zebrali się, aby złożyć pod tym ważnym dokumentem swoje podpisy. Była to uroczysta chwila, a zarazem czas próby. Reformatorzy obawiali się, by nie potraktowano ich sprawy jako kwestii politycznej. Byli przekonani, że reformacja nie powinna wywierać żadnego innego wpływu oprócz tego, który wypływa ze Słowa Bożego. Gdy książęta podeszli, by podpisać swe wyznanie wiary, Melanchton oświadczył: „Przedłożenie tych propozycji jest zadaniem teologów i duchownych; autorytet możnych zachowajmy dla innych spraw”. „Niech Bóg broni — odpowiedział Jan z Saksonii — żebyście mnie z tego wyłączyli. Postanowiłem czynić to, co jest sprawiedliwe, nie martwiąc się o koronę. Chcę wyznać Pana. Krzyż Jezusa Chrystusa jest dla mnie więcej wart niż mój elektorski kapelusz i płaszcz”. Powiedziawszy to, złożył swój podpis pod dokumentem. Inny z książąt, biorąc pióro do ręki powiedział: „Jeśli honor Pana Jezusa Chrystusa wymaga tego, jestem gotów (...) oddać życie i dobra”. „Prędzej zrzeknę się mych poddanych i majątku, prędzej opuszczę kraj z kijem pielgrzyma w ręce, niż przyjmę inną naukę prócz tej, którą zawiera niniejsze wyznanie”. Taka była wiara i odwaga tych nieustraszonych ludzi Bożych.
Nadszedł oznaczony czas i trzeba było stanąć przed cesarzem Karol V zasiadł na tronie, otoczony przez elektorów oraz książąt, i oddał głos protestanckim reformatorom. Odczytano ich wyznanie wiary. Na tym uroczystym zebraniu jasno przedstawiono prawdy ewangelii i obnażono błędy Kościoła papieskiego. Słusznie określono ten dzień jako „największy w dziele reformacji i jeden z najwspanialszych w dziejach chrześcijaństwa i ludzkości” {EGW, WB 109.2-3}.
"Pewien biskup oświadczył: „Wszystko to, co luteranie tutaj powiedzieli, jest prawdą; nie możemy temu zaprzeczyć”. „Czy możecie zbić jakimiś słusznymi argumentami uczynione przez elektora i jego przyjaciół wyznanie?” — zapytał doktora Ecka, na co ten odpowiedział: „Pismami proroków i apostołów — nie, ale pismami ojców Kościoła i soborów — tak”. „Zatem luteranie tkwią w Piśmie Świętym — rzekł pytający — my zaś poza nim” {EGW, WB 110.1}.
W tamtych czasach kościół rzymski miał pozycję i władzę, jakiej nie miał żaden król czy cesarz, ale rozwój Reformacji spowodował, że papiestwo znalazło się w odwrocie, zaczęło tracić swoją pozycję. I chociaż jeszcze dużo czasu minęło, zanim otrzymało "śmiertelną ranę", to jednak stopniowo traciło władzę i przywileje. Dzisiaj sytuacja jest inna. Papiestwo nie jest w odwrocie, ale stopniowo odzyskuje to, co straciło na skutek Reformacji. Jednak łatwo jest dzisiaj zauważyć pewne podobieństwa pomiędzy czasami Lutra a naszymi.
Są to tendencje w tych kościołach protestanckich, które powstawały na przestrzeni wieków, a które dzisiaj są coraz bardziej widoczne. Jest to niechęć protestantów do wprowadzania reform, mogących odnowić życie duchowe. Jest to niechęć do omawiania kwestii spornych, zwłaszcza tych, które podkreślają doktrynalne różnice między kościołem katolickim a protestantami. Jest to też niechęć, a coraz częściej zakaz krytykowania tego, co w kościele katolickim jest niezgodnego z Pismem Świętym. I są to także działania, których efektem jest wstrzymywanie ewangelizacji wśród katolików. Jest to zadziwiająca zbieżność z tym, co miało miejsce w czasach Lutra. Jednak wtedy protestanci nie ulegli naciskowi i nie przyjęli pokoju oraz "gałązki oliwnej" zaoferowanej przez Rzym. A my zrobimy, jaką decyzję podejmiemy? Czy będziemy ulegać coraz liczniejszym głosom nawołującym do jedności w oparciu o kościół katolicki, czyli do ekumenii, i do pomijania różnic dzielących papiestwo od protestantyzmu? Coraz częściej zacierane są fundamentalne prawdy i nie dające się pogodzić sprzeczności. Coraz częściej w imię "miłości" ucisza się tych, którzy nie chcą zapomnieć o tych rzeczach, które były powodem powstania Reformacji. Są one nadal aktualne, nic się w tym miejscu nie zmieniło, tylko że my coraz chętniej o tym zapominamy. Wybieramy "pokój i bezpieczeństwo", chociaż wcale tego pokoju i bezpieczeństwa nie ma. Przekonamy się o tym bardzo dobitnie wtedy, gdy papiestwo odzyska swoją utraconą pozycję, a wszystko wskazuje na to, że nastąpi to wkrótce.
Podczas sejmu w Spirze protestanci, włącznie z książętami, byli gotowi poświęcić wszystko dla obrony prawdy, byli gotowi oddać swoje majątki, władzę a nawet życie. Czy dzisiaj jesteśmy gotowi do tego samego?

BŁĘDY W MYŚLENIU : A.W. TOZER

Drugi rozdział książki A.W.Tozera nosi znamienny tytuł "Błędy w myśleniu". Po przeczytaniu go muszę przyznać, że autor ma niesamowicie dużo racji i wyciąga właściwe wnioski. Zarówno książka jak i jej autor zostali dobrze przedstawieni w tym opisie, którego autora niestety nie znam:

Aiden Wilson Tozer (1897 - 1963) dostrzega niebezpieczne i bolesne zjawisko sekularyzacji życia duchowego w środowiskach ewangelicznych, polegające na przesuwaniu punktu ciężkości ze sfery duchowej w sferę intelektualno-doktrynalną, czemu towarzyszy drastyczne spłycenie we wszystkich dziedzinach: zwiastowania, nauczania, przeżyć i jakości życia chrześcijan. W swoich dziełach Tozer dąży do ujawnienia i powstrzymania tego zjawiska, apelując o nawrót do pierwotnych wzorców autentycznej, duchowej pobożności: apostolskich, reformacyjnych i ewangelicznych.

A teraz czas na fragment tego rozdziału, który przypomnę, mówi o błedach w myśleniu:

***
Błędne zrozumienie problemu
Wspólnota, rady i stowarzyszenia są w porządku w pewnych okolicznościach, lecz ten rodzaj odpowiedzi na ten konkretny problem wynika z faktu, iż ci, którzy tej odpowiedzi udzielają nie zrozumieli problemu. Tak naprawdę źle pojęli trzy rzeczy.
Po pierwsze źle rozumieją naturę wiary chrześcijańskiej. Wiara chrześcijańska dotyczy rzeczy wewnętrznych, a nie zewnętrznych. Opiera się na duchu, a nie na ciele. Królestwo Boże jest w twoim wnętrzu, Chrystus mieszka w twoim sercu, „...Chrystus w was, nadzieja chwały.” (Kol 1,27) jest płonącym jądrem wiary chrześcijańskiej. A zatem chrześcijaństwo, prawdziwa wiara chrześcijańska jest w swej naturze wewnętrzną sprawą i my mamy być nakierowani na wnętrze. Popadanie w rutynę odbywa się w związku z tym w nas, gdzieś w naszym duchu, duszy i sercu, w wewnętrznym człowieku. Skoro problem jest natury wewnętrznej niedorzecznością jest stwierdzić: „w porządku. Mój wewnętrzny człowiek, mój duch, moja wewnętrzna świątynia popadła w rutynę. Nie jestem tam gdzie powinienem, więc zjedzmy coś.”

Natura Kościoła
Po drugie źle rozumieją naturę Kościoła. Kościół jest ciałem składającym się z poszczególnych osób zjednoczonych w Chrystusie, ale każdy z nich ma oddzielne, indywidualne obowiązki. Dlatego całe ciało wzrasta tylko wtedy, kiedy każdy poszczególny członek, tworzący to ciało, wzrasta. Duch Święty zstąpił na mniej więcej 120 osób w dniu Zielonych Świąt. Ale on zstąpił na każdego indywidualnie, a jeśli któryś z nich zatwardziłby swoje serce, zostałby pominięty.
Każdy rodzi się sam, nawet jeśli jest jednym z trojaczków. Rodzimy się indywidualnie i indywidualnie umieramy, indywidualnie też stajemy przed sądem, a jeśli jako chrześcijanie zachorujemy też indywidualnie będziemy uzdrowieni. Ciało składa się z poszczególnych osób a powiedzenie: „ no dobrze powołajmy radę, by się temu przyjrzała” jest próbą zaangażowania tuzina osób do zrobienia czegoś, czego Bóg nie jest w stanie zrobić dla nawet jednej osoby – a mianowicie rozwiązać problem za pomocą zewnętrznych środków. To nie działa i nigdy nie zadziała. Ponieważ źle pojmujemy naturę Kościoła, nie rozumiemy jak rozwiązać problem.

Co jest z nimi nie tak
Po trzecie oni sami nie wiedzą, co jest z nimi nie tak. Nie jesteś w stanie wyleczyć słabego członka przepisując mu odpowiednią dietę. Możesz jeść kawior i ptasie mleczko do upadłego, ale to ci nie pomoże, ponieważ nie tego ci brakuje. Ktoś inny mówi: „wybierzmy się gdzieś.” Ależ jedź, nie ma w tym nic złego, uważaj tylko, nie zabij się po drodze. Lecz pamiętaj nie to jest problemem. Ktoś z kolei proponuje: „Powołajmy radę, by się tym zajęła.” Brak rady nie jest tym, co ci dolega. Nie rozumiesz natury prawdziwej wiary chrześcijańskiej, a prawdziwa wiara chrześcijańska jest sprawą wewnętrzną, a tego, co nam dolega nie można wyleczyć za pomocą zewnętrznych środków.
Przypuśćmy, że jesteśmy w stanie przyznać, że trwamy w rutynie. A ty pytasz: „co robi Kościół?” Nie wiem, tutaj przecież chodzi o jednostkę. Zrozum, Kościół składa się z tego człowieka, który mieszka na tej małej uliczce, z tej dwójki, która mieszka w Scaboro, pięciu innych, którzy mieszkają w Rexdale, z siedmiu, którzy mieszkają w Willowdale i jeszcze czternastu, którzy mieszkają na wschód od miasta. To jest właśnie Kościół. Kościół robi to, co poszczególni jego członkowie. Jak dobrze, bądź jak źle ma się Kościół zależy od tego jak dobrze, lub jak źle mają się jego członkowie. Innymi słowy zależy to od tego jak ty się masz.
Musimy przyjść do Pana i powiedzieć: „ Panie, czego mi wciąż brakuje? Mam przecież coś, ale czegoś mi ciągle brakuje? Czego powinienem się pozbyć? Jak się mam porównać z tym jakim powinienem być? Skąd mam wiedzieć jaki powinienem być?”
W Ewangelii Mateusza 5,3-10 czytamy:
Błogosławieni ubodzy w duchu,
albowiem ich jest Królestwo Niebios.
Błogosławieni, którzy się smucą,
albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi,
albowiem oni posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości,
albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni,
albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca,
albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni pokój czyniący,
albowiem oni synami Bożymi nazwani będą.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości,
albowiem ich jest Królestwo Niebios.

Tacy właśnie powinniśmy być. Ten fragment wyraźnie pokazuje jaki powinien być prawdziwy chrześcijanin. Przejdźmy do listu apostolskiego, a zobaczymy, co ma do powiedzenia Boży mąż. W Liście do Efezjan 4, 26 – 5, 2 czytamy:
Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech słońce nie zachodzi nad gniewem waszym. Nie dawajcie diabłu przystępu. Kto kradnie, niech kraść przestanie, a niech raczej żmudną pracą własnych rąk zdobywa dobra, aby miał z czego udzielać potrzebującemu. Niech żadne nieprzyzwoite słowo nie wychodzi z ust waszych, ale tylko dobre, które może budować, gdy zajdzie potrzeba, aby przyniosło błogosławieństwo tym, którzy go słuchają. A nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia. Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew, i krzyk, i złorzeczenie niech będą usunięte spośród was, wraz z wszelką złością. Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie. Bądźcie więc naśladowcami Boga jako dzieci umiłowane. I chodźcie w miłości, jak i Chrystus umiłował was i siebie samego wydał za nas jako dar i ofiarę Bogu ku miłej wonności.
Tacy właśnie powinniśmy być. W taki sposób powinniśmy żyć. Kiedy pytamy: „Panie, czego mi brakuje?”, wtedy Duch Święty odpowiada: „Tego ci brakuje” .
Pamiętajcie o tym, że porównuje się nas do tego, do czego jesteśmy w stanie być podobni, a nie tylko do tego, do czego powinniśmy być podobni. Bóg jest Jestem, który Jestem i Jezus jest zmartwychwstałym, wszechmocnym Synem, a my jesteśmy w stanie być takimi, jakimi winniśmy być. Jesteśmy w stanie być takimi, jakimi Bóg stwierdził, że mamy być.
We wspaniałej księdze, jaką jest List do Rzymian, może nawet jest to najmocniejsza i najgłębsza księga w całej Biblii, rozdział 7 pokazuje nam człowieka, który zmaga się i pragnie być takim, jakim czuje, że nie będzie w stanie być. W końcu poddaje się i mówi: „Nędzny ja człowiek. Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?” (werset 24) Niezwłocznie jednak Paweł dodaje: „Bogu niech będą dzięki.....bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cie od zakonu grzechu i śmierci” (Rz 7,25; 8,2)
W Liście do Galacjan 5,22-23 czytamy: „Owocem zaś Ducha są miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość. Przeciwko takim nie ma zakonu.” Takimi właśnie powinniśmy być i takimi jesteśmy w stanie być. A teraz porównajmy ten fragment z tym, jakimi jesteśmy w rzeczywistości. Jeśli porównamy to jakimi powinniśmy być i jesteśmy w stanie być z tym, jakimi faktycznie jesteśmy i jeśli nie widzimy tego, że tkwimy w rutynie i fakt ten nas nie martwi oznacza to, że jedna z tych trzech rzeczy może być problemem:

Możemy nie być nawróceni
Po pierwsze możemy wcale nie być nawróceni. Jestem przekonany, że wielu spośród ewangelicznych chrześcijan nie jest prawdziwie i właściwie nawróconych. Jest w zupełności możliwe pośród ewangelicznych chrześcijan, by stać się członkiem, by wniknąć na zasadzie osmozy, by wsączyć się poprzez komórki Kościoła nigdy nie poznawszy czym jest narodzenie z Ducha i oczyszczenie we krwi. Przeważająca część tego, co uchodzi za głębię duchową nie jest niczym więcej jak tylko podstawową formą chrześcijaństwa. Nie ma w tym niczego wybitnie głębokiego, tacy powinniśmy byli być od początku. Powinniśmy byli być szczęśliwi, radośni, zwycięscy w Chrystusie, chodzący w Duchu, a nie podążający za pożądliwościami ciała. Zamiast tego, ścigaliśmy się z innymi dookoła wiecznej góry.
To, czego nam potrzeba to coś, co starzy metodyści nazywali zdrowym nawróceniem. Istnieje bowiem różnica między nawróceniem a zdrowym nawróceniem. Ludzie, którzy nigdy zdrowo się nie nawrócili nie posiadają Ducha, który by ich oświecał. Kiedy tacy ludzie czytają Kazanie na Górze lub fragmenty nauczające listów apostolskich, które mówią im jak mają żyć lub też fragmenty odnoszące się do doktryny, które z kolei mówią im jak mogliby żyć, przechodzą nad nimi zupełnie niezmienieni. Duch, który napisał te słowa nie świadczy w ich sercach ponieważ oni nigdy nie narodzili się z Ducha. To się często zdarza.
Ludzie oczyszczają się, wyrzucają papierosy, zaczynają płacić rachunki i żyć porządnie a potem mówią: „chcę przyłączyć się do Kościoła”. Więc zadajemy im pytania: „czy wierzysz w Chrystusa, syna Bożego?” Oni odpowiadają: „Tak” . „ Czy wierzysz w to, że On powstał z martwych?”: „Tak”. „Czy wierzysz, że On powróci ?”: „Tak, wierzę”. Diabeł też wierzy i drży.
Do Kościoła dołączają ludzie, którzy zupełnie nie są nawróceni. Nasze serca są tak wrażliwe, sentymentalne i chętne, że jesteśmy w stanie przyjąć ich na jakiejkolwiek podstawie jeśli tylko usłyszymy od nich to, co chcemy. Może jednak niektórzy z tych ludzi w ogóle się nie nawrócili.
Po drugie ludzie mogą nie być zaniepokojeni rutyną z powodu grzechu, który popełnili. A może odrodzili się, lecz tak często grzeszyli przeciwko światłości, że sama światłość stała się ciemnością. To także często się zdarza.
Nie chcę powiedzieć, że tacy ludzie są straceni, ale chcę powiedzieć, że są w tragicznym stanie. Tylko Boża moc i łaska działająca w nich może pomóc. Uważam, że jest całe mnóstwo ludzi w takim właśnie stanie. Zostali odrodzeni, ale ich biuro nieruchomości lub własny sklep pochłonął ich całkowicie. Wielu mówi: „O tak, pastorze, chętnie bym przyszedł do Kościoła, ale niestety mój sklep musi być otwarty siedem dni w tygodniu”. Oni nie mogą służy Bogu, bo nie mają na to czasu. Będą mieli czas, by umrzeć, ale nie mają czasu służyć Panu.
Po trzecie, niektórzy ludzie są tak przekonani o własnej sprawiedliwości, że Duch Święty nie jest w stanie wykonać w nich żadnej pracy. Oni nie mogą być uzdrowieni ze swojej ślepoty, ponieważ myślą, że widzą. Faryzeusze nigdy nie zostali przekonani. Ukrzyżowali Chrystusa, nienawidzili Syna Bożego, ale nigdy nie zostali przekonani. Tak uporządkowali swoje życie religijne, by było zaimpregnowane na strzały Ducha Świętego. Zdesperowana cudzołożna kobieta upadła do stóp Jezusa, poborca podatków, który był świadomy swoich oszustw przybiegł, padł do stóp Jezusa i oczekiwał pomocy, biedni przychodzili zewsząd i pytali: „co mamy czynić?”. Faryzeusze też mogli przyjść, ale nigdy nie przyszli. Nigdy nie zostali przekonani i przypuszczam, że w piekle nadal walczą twierdząc, że mają rację.
Jeśli ludzie osądziwszy siebie, jakimi mogliby i powinni być z tym jakimi faktycznie są, następnie byli w stanie wrócić do domu, dobrze się wyspać i zlekceważyć to zupełnie, to może oni wcale nie są nawróceni. Może grzeszyli przeciwko światłości i do jakiegoś czasu są pod straszną chmurą Bożego sądu. Może są tak przekonani o własnej sprawiedliwości, że nic innego ich nie jest w stanie ich przekonać.
***

Na zakończenie powtórzę jedno zdanie z powyższego tekstu: "Jak dobrze, bądź jak źle ma się Kościół zależy od tego jak dobrze, lub jak źle mają się jego członkowie. Innymi słowy zależy to od tego jak ty się masz".

Zobacz więcej r

Autor Lech kujawa

Komentarze

CZYM JEST KOŚCIÓŁ: AIDEN WILSON TOZER

Niedawno podczas słuchania pewnego wykładu, wpadło mi w ucho nazwisko Tozer. Ponieważ nic mi to nazwisko nie mówiło, postanowiłem sprawdzić w interneci co to za cżłowiek. I oto co znalazłem:

***
Aiden Wilson Tozer (ur. 21 kwietnia 1897 w La Jose (obecnie Newburg), zm. 12 maja 1963) – amerykański pastor protestancki w Chrześcijańskim i Misyjnym Sojuszu, kaznodzieja, autor książek chrześcijańskich, mentor duchowy. Za swoje dokonania otrzymał dwa honorowe doktoraty.
Pomiędzy ponad czterdziestoma książkami jego autorstwa przynajmniej dwie: Szukanie Boga i Poznanie Świętego są uznawane za chrześcijańską klasykę. Jego książki wskazują czytelnikowi na możliwość i konieczność głębszej relacji z Bogiem.
Aiden powierzył życie Jezusowi Chrystusowi w 1915 r. Cztery lata później został pastorem zboru w Nutter Fort. Potem był pastorem kilku innych zborów. Przez 31 lat był odpowiedzialny jako pastor za zbór "Southside Alliance" z Chicago. Później objął tę funkcję w zborze Avenue Road Church z Toronto. Żyjąc w prosty, niematerialistyczny sposób, on i jego żona Ada Cecelia Pfautz, nie kupili nigdy samochodu wybierając podróżowanie autobusami i koleją. Zmarł na nagły atak serca.
Tozer miał siedmioro dzieci, sześciu chłopców i jedną dziewczynkę. Pochowano go na cmentarzu Ellet, w miejscowości Akron w stanie Ohio w USA. Na jego grobie napisano po prostu: "A. W. Tozer – Mąż Boży".
***

Ponieważ ta krótka informacja zaciekawiła mnie co najmniej tak samo, jak zacytowana na wykładzie wypowiedź, poszukałem dalej i trafiłem na kilka interesujących tekstów napisanych przez A. Tozera. Pomimo tego, że powstały w ubiegłym wieku, okazuje się że nie straciły nic na aktualności.
Oto fragment dłuższego tekstu, w którym A.Tozer omówił takie problemy współczesnych mu kościołów, jak rutyna i stagnacja, które prowadzą do stanu, który Tozer nazwał zgnilizną. W poniższym fragmencie autor wyjaśnia czym jest kościół, i w jaki sposób można rozpoznać istniejące w nim zagrożenia.

***
Czym jest kościół
Po pierwsze Kościół to nie budynek. Kościół jest zgromadzeniem pojedynczych osób. W dzisiejszych czasach pojawia się wiele nic nieznaczących wypowiedzi dotyczących Kościoła. Są one bez znaczenia, ponieważ osoby je formułujące zapominają o tym, że Kościół nie jest bytem niezależnym. Kościół nie jest jakąś jednostką samą w sobie, lecz raczej składa się z pojedynczych osób. Taki sam błąd jest popełniany w odniesieniu do państwa. Pracownicy społeczni mówią o społeczeństwie, a społeczeństwo to przecież ludzie. Tak samo jest z Kościołem. Kościół tworzą prawdziwe osoby i kiedy one się schodzą razem mamy do czynienia z Kościołem. Jacy są ludzie, tworzący Kościół, taki on właśnie będzie, nie gorszy ani nie lepszy niż oni, nie mądrzejszy ani nie świętszy, nie bardziej gorliwy ani nie uwielbiający lepiej. By poprawić lub zmienić Kościół, trzeba rozpocząć od pojedynczych osób.
Kiedy ludzie w zborze wskazują na innych wymagających poprawy, a nie na samych siebie, jest to mocny dowód na to, że zbór taki doszedł do samej zgnilizny. Jest to dowód na występujące tam takie grzechy jak: własna sprawiedliwość, osądzanie i samozadowolenie.
Kiedy Jezus powiedział: „Jeden z was mnie wyda” chwała Bogu, że uczniowie byli na tyle duchowi, by nie zadać pytania: „Panie, czy to ten?” Każdy z uczniów pytał: „chyba nie ja, Panie?” Gdyby oni zachowaliby się inaczej, dzień Zielonych Świąt nie nadszedłby. Skoro jednak byli na tyle pokorni, by wskazać palcem na siebie samych, Duch Święty mógł na nich zstąpić.
Własna sprawiedliwość jest czymś strasznym między Bożym ludem. Jeśli czujemy, że jesteśmy tacy, jacy powinniśmy być, wtedy pozostaniemy takimi. Nie będziemy chcieli poprawy, czy też zmiany w naszym życiu. A to, w naturalny sposób poprowadzi nas do sądzenia innych według siebie. Jest to osąd, względem którego musimy być ostrożni. Sądzić innych według siebie to siać spustoszenie w zborze.
Własna sprawiedliwość prowadzi także do samozadowolenia. Samozadowolenie to wielki grzech zawierający w sobie wszystko, co mówiłem na temat nawyków i rutyny. Niektórzy prezentują taką postawę: „Panie, jestem zadowolony ze swojego duchowego stanu. Mam nadzieję, że pewnego dnia przyjdziesz i będę zabrany na spotkanie z Tobą w powietrzu i będę rządzić pięcioma miastami” Tacy ludzie nie są w stanie rządzić swoimi własnymi domami i rodzinami, a spodziewają się rządzić pięcioma miastami. Modlą się od czasu do czasu, kiedy nadarzy się okazja i rzadko uczęszczają na spotkania modlitewne, ale czytając swoje Biblie oczekują, że polecą na drugą stronę, by połączyć się z Panem w chwale zwycięskich świętych.
***
Tekst ten pochodzi z pierwszego rozdziału książki "Przebudzenie zamiast rutyny". Cały rozdział można znaleźć na stronie:

Przebudzenie zamiast rutyny - Rozdział I

A.W TOZER "Przebudzenie zamiast rutyny Zwycięstwo nad duchową stagnacją" Rozdział 1 Największy wróg chrześcijanina ...

RADYKALNYKRZYZ.BLOGSPOT.COM

Zobacz więcej reak

Autor Lech  Kujawa

Wykłady Pavla Goja Gdańsk

https://www.youtube.com/watch… Proponuję wysłuchać  cykl wykładów Pavla Goji wygłoszonych w Kościele Adwentystów w Gdańsku